ඔසිකතා

අතීතයේ දවස් දෙකක...

2012-02-28T11:54:00.000+11:00

නපුරු වී රළු රුදු වදන්
ගිලිහුනු මුවින් පෙර දවස නිතරම
උහුල ගන්නට බැරිව ඈය පෙම
හාදු එවුවා කොළ පිරෙන්නට
අතීතයෙ එක සොඳුරු මොහොතක

යුවරාජ්ගෙ පිලිකාව ගැන ඔහුගේ පියා කියන කතාව.

2012-02-25T02:05:00.000+11:00

"මගේ පුතාව හොඳ නොවුනොත් මම ඕකව මරනව!"
යොග්‍ රාජ් සිං යනු, මෑතකදි තමන්ට පිලිකාවක් වැලදී ඇති බව සොයාගත් ජනප්‍රිය ඉන්දීය ක්‍රිකට්‍ ක්‍රීඩක යුවරාජ් සිං ගේ පියාය.දැනට තම බිරිඳගෙන්, යුවරාජ් ගෙන් හා අනෙක් දරුවන්ගෙන් වෙන් වී සිටින ඔහු යුවරාජ් ගේ පිලිකාව වැඩිවීමට හේතුව පංජාබ් ප්‍රාන්තයේ රූපවාහිනී ආයතනයක් මගින් පවත්වනු ලැබු සම්මුඛ සාකච්ජාවකදී හෙලි කරන ලදී.

යෝගරාජ් සිං පංජාබ් ප්‍රාන්තයේ ජනප්‍රිය සිනමා නළුවෙකි.තවද ඔහු අති විශාල මුදල් සම්භාරයකට හිමිකම් කියන ව්‍යාපාරිකයෙකි.පංජාබ් ප්‍රාන්තයේ අග නගරය වන "චන්ඩිගර්" හි සැලකිය යුතු ඉඩම් ප්‍රමානයක්ද ඔහුට අයිතිව පවතී.

ඔහුගේ ප්‍රකාශයට අනුව යුවරාජ් සහ ඔහුගේ මව, "බාබා ජී" නැමති ව්‍යජ සවාමී වරයෙකුගේ ප්‍රකාශ විශ්වාස කිරීම නිසා මූලික අවදියේදීම පිලිකාව හඳුනා ගෙන ප්‍රදිකාර කිරීමට තුබූ අවස්ථාව ගිලිහී ගිය බවය.තවත "ජතන් චෝදරී" යන බාබාට සම්බන්ද වෛද්‍යවරයෙකුගේ ව්‍යාජ ප්‍රකාශද මෙයට හේතුවක් වුනු බවය.

ජීවිතයේ හැම රාජකාරියකටම බාබා ජී හමුවට යන යුවරාජ් මෑතකදී අවසන් වුන එන්ගලන්ත සංචාරයට පෙරද ඔහු හමුවට ගොස් ඇත්තේ ඔහුගේ පපුවේ ඇතිවන වේදනාව පිළිඹව දැනාගෙනීම සඳහාය.නමුත් බාබා ජී ගේ කීම වුයේ යුවරාජ්ට කිසිම අසනීපයක් නොමැති බවත් එන්ගලංතයට ගොස් ක්‍රීඩාකර ආ හැකි බවත් ය.යොග්‍ රාජ් සිං ගේ ප්‍රකාශයට අනුව යුවරාජ් ඔහුගේ ජීවිතයේ හැම තීරණයක්ම බාබා ජී ගේ කැමැත්තට සිදුකරන අතර අවසාන වු ලෝක කුසලානයද ඉන්දියාටව දිනා දුන්නේ බාබා ජී ගේ බලය නිසා බව යුවරාජ් විශ්වාස කරන බවය.

නමුත් අවසානයේදී ප්‍රතිකාර සඳහා අමෙරිකාව බලා යාමට සිදුවු පසු යුවරාජ් ඉතා කල කිරුනු ලෙස පියා සමග දුරකතනයෙන් කතා කර ඇතිබවත් මේ පිළිඹඳ යුවරාජ් ගේ පියා බාබා ජී ගෙන් විමසූ විට ඔහු පවසා ඇත්තේ යුවරාජ් ට කවුරුන් හෝ"බැල් මැජික්" කර ඇතිබවය.තවද යෝග්‍ රාජ් පවසන්නේ ඔහු හට යුවරාජ් ව බැලීමට පවා ඔහුගේ මව ඉඩ නොදෙන අතර යුවරාජ් ගේ පිලිකාව මේ තත්වයට පත්වීමට ඔහුගේ මවගේ අනුවන කාරී ක්‍රියාද හේතුවු බවය.යුවරාජ්ට මෙන්ම ඔහුගේ සීයාටද පිලිකාවක් වැළඳී තිබූ බව යෝග් රාජ් සිං පවසයි.

යුවරාජ් සිං ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවට අවතීරණ වන්නේ ඔහුගේ පියා ඔහුට ඒ සඳහා අවශ්‍ය සියලු පහසු කම් සැපයු නිසා වෙනි.නමුත් බෝහෝ දෙනා මේ සකච්ජාවෙන් පසු යුවරාජ්ට ඇති මුදල් නිසා ඔහුගේ පියා මේ ආකාරයෙන් ප්‍රකාශ සිදුකරනු ඇතැයි නැගූ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දෙන යොග් රාජ් පවසන්නේ යුවරාජ් සිං වැන්නවු සිය දෙනෙකුටත් වඩා ඔහු මුදල් උපායා ඇතිබවය.

ප.ලි
අපේ කුස්සියේ මා එක්කම වැඩකරන මගෙ හිතවතෙක් වෙන පංජාබ් පොරක් තමා විස්තරේ කිවුවෙ.හැබැයි මට මේක ඇත්තද නැත්තද කියල බලන්න ඕනෙ නිසා ඌ කියපු ඉන්ටවිව් එක බැලුව.උන් එක්ක ම ඉදල හින්දි බාසාවයි පංජාබ් බසාවෙන් ටිකක් විතරක් දැන් මටත් පුළුවන් වෙලා.

පංජාබ් බාසාව තේරෙනව නම් මෙන්න බඩු

ජුංගිරි බන්ඩිය....

2012-02-20T16:10:00.000+11:00

අපිකවුරුත්ජීවිතේමොනමවෙලාවකදිහරිකාටමහරිආදරේකරල, ආදරේ විඳල තියනව. ලැබිච්ච ආදරේ වගේම පාරක් පාරක් ගානෙ ආදරේ ඉල්ලන්න ගිහින් චාටරේ ගහල අන්තිමට හිස් අතින්ම ගෙදර ආපු වෙලාවලුත් එමටයි. විඳපුආදරේවගේමහිතේවිතරක්හංගගෙන කාටත්හොරෙම්මතනියමකරපුඅසම්මතප්‍රේමත්නැත්තෙමනැතුවනෙමේ.

මේහැමදෙයක්අස්සෙමඅපිආදරේඋපරිමඅගයටආවටපස්සෙ අපේ පෙම්වතියට හරි පෙම්වතාට හරිආමන්ත්‍රණයකරනවචනහරිමවිවිධයි. සමහර විට හරිම බොළඳයි. සුදූ, බබා, වස්තුව, රත්තරං, මැනිකෙමේහැමඑකක්මගොඩක්දෙනෙක්බාවිතාකරනපොදුවචනසෙට්එකෙන්ටිකක්. ඒත් මට මේ පෝස්ට් එක ලියන්න හිතුනෙ මේ ටික දවසකට කලින් මගෙ යාලුවෙකුවෙ මොබයිල් ෆෝන් එකේ තිබුන එක අසාමන්‍ය නමක් නිසා..

“පුළුන්බෝලෙනිව්….”

“අඩෝමොකක්දබංමේ?”

මේවචනෙදැක්කටපස්සෙඅනිත්බොහෝදෙනෙකුටවගේමමටත්ඇතුවුනේප්‍රශ්ණාර්තයක්

“නෑබංඔයමමකෑල්ලටආදරේටකියනනම….”

“හික්ඒකමරුනමනේබං…”

“ඔයහොඳයි.. උඹ දන්නවද මගෙ පරන කෙල්ල මට කියපු නම?”

“කොහොමදබංදන්නෙ? කියපන් කො ඉතින් බලන්න…”

“ජුංගිරිබංඩිය!”

මේදෙකඇහුවටපස්සෙමමහිනාවෙන්නදඅඬන්නදකියන්නලහිතාගන්නබැරිවුනා. පස්සෙන් පහු මම මේ කතාව වෙන මගෙ ෆිට් එකකට කිවුවම ඌත් හිනා වෙලා කියනව. ඕක මොකක්ද බං, උඹ දන්නවද අරූට (යාලුවෙක්.නම කියන්න බෑ එක හොඳ නෑ) කියල තියන දේ කෑල්ල ඉස්සර වෙලාම යලු උනහම?

කියපංකොඉතින්!

“අදඉඳලමමඔයාගෙකුටුන්නඔයාමගෙකුටන්න”!

චීස් කේක්...

2012-02-17T13:33:00.000+11:00

කාලයක් තිස්සෙ කුස්සියක වෑඩ කෙරුවත් මේ ලඟක් වෙනකම් ම මෙනූ එකට අලුත්කෑමක් ඔබාගන්න එක ටිකක් අමාරු කාරියක් වෙලා තිබුනෙ.ඒ මොකද කියනව නම් මාත් එක්කවෑඩකරපු මගෙ සිඉනියර් කුකා වෙච්ච් "ජස්ටින්"ටිකක් අමුතු ජාතියෙ සිතුම් පැතුම් සහ හැසිරීම් තිබිච්ච් ඩයල් එකක් වුන නිසා.මනුස්සය ගොඩක් වෙලාවටවැඩට එන්නෙ හඳට යන්න ගගන ගාමී කිට් එකත් ඇඳගෙනමයි.කොයි වෙලෙත් ඉන්නෙ කුඩ්ඩගහගෙන.සමහර දවස් වලට වෙඩි කාපු වල් ඌරෙක් වගේ එක හුස්මට වැඩකරනව.එත් තවත් සමහර දවස්වලට මළබාල්දියක් අතින් අරගෙන ඈමෝටම ඒකෙන් ටික ටික සංග්‍රහකරනව.මොකද කියනවනම් මනුස්සයගෙ අත මිට සරු දවසට හොඳ බඩු හම්බවුනත් සතිය අන්තිමට අපෙනුත් සල්ලි ඉල්ලගෙන ගහන්නෙ ඉතාමබාල බඩු නිසා.මේ මනුස්සයගෙ පිස්සු විකාර නිසා කුස්සියේ තිබුන වාතාවරණය ටිකවෙනස්.නමුත් මේ යකාගෙ කුඩු ගැහිල්ලයි,පරක්කුවෙලා වැඩට ඒමයි බලාගෙන ඉන්න බැරුව අන්තිමට අපේ ලොක්ක මිනිහව සැක් කලා.

ඔය මනුස්සයව සැක් වෙන්න සතියකට විතර කලියෙන්,කාලයක් තිස්සෙ මට තිබ්බ ආශාවක් ඉශ්ඨ කරගන්න ලැබුන.ඒ තමයි චීස් කේක්එකක් හදන එක.මේකට විශේෂ හේතුවකුත්තිබුන.මොකද මට ගොඩක් ලෙංගතු කෙනෙක් චීස් කේක් වලටපට්ටම ආසයි. ඉතින් මට උවමනා වුනා කේක් එකක් හදල මෙනූ එකට දාගන්න.කොහොම හරි කේක් එක හදලඉවර කලාට පස්සෙ මගෙ ඉල්ලීම වුනේ ඒක ස්පෙශල් මෙනූ එකේ ඩෙසර්ට් එකක් විදියට දාන ඒක. ජස්ටින් කාරයගෙන්හතර පස් පාරක් ඉල්ලුවත් ඌ ඒක කිසිගානකට ගත්තෙ නෑ. බලාපෙරොත්තුකඩ වෙච්ච් නිසාමම කේක් ටිකපොඩ් පෙට්ටි වලටදාල කූල් රූම්එකට දාල ගෙදරආව.

දවස් දෙකකට පස්සෙ, මට නිවාඩු දවසක, ලොක්ක ගෙන් මසේජ් එකක් එනව මෙන්න මෙහෙම,

hey Kasun,

can u tell me who made the cheesecake in thecool room?

Cheers Chef

මේක දැක්ක ගමන් මම ටිකක් රත්වුනා. මොකද ලොක්කගෙන් අවසරයක් නැතුව හිතේමනාපෙට හදපු මේ කේක් එක මට බැනුම් අහන්න හේතුවක් වෙයිද කියන බය නිසා.මොකද අපේ ලොක්ක ටිකක්සැර ඩයල් එකක්.

කොයිකටත් කියල මම ශේප් එකට රිප්ලයි එකක් දෙම්ම.

Me,any Problem?..

ලොක්ක එවපු උත්තරේ දැක්කට පස්සෙ තමයි මගෙ ඇඟට ලේ ටිකක්ඉනුවෙ.

no problem, its taste very nice, just thoughjustin was feeling sick and did something out of the ordinary. Will put it onspecial board tonight. Good effort.

ඔන්න එදා ඉදලතමයි අපේ හෝටලේ මෙනු එකට චීස් කේක් වෑටුනෙ.

මේ පාර ට්‍රයි එක කොහොම හරි ලංකාවෙ කෑමක් මෙනූ එකට ඔබාගන්න එක. අප්පයක්, ඉඳි අප්පයක් වගේ එකක් පොඩි මොඩිෆිකේශන් පාරකුත් එක්ක.

ඔය පහල තියෙන්නෙ මම හදල මගෙ අතින්ම ඩෙකරේට් වෙච්ච් කේක් එකක්.


Lemon cheesecake with caramelized sugar layer on raspberry topping with double cream and fresh strawberry

පොඩි කාලෙ මම මී හරකෙක්

2012-02-09T23:05:00.000+11:00

අද වෙනකොට ජීවිතෙන් බාගයක් විතර ගෙවිල ඉවරයි.පැත්තකට වෙලා කල්පනා කරල බලනකොට මේ අවුරුදු ගානටම ගතවෙච්ච සුන්දරම කාලෙ මගෙ හිච්චි කාලෙ.ජිවිතේ ගැන කිසිම බරක් පතලක් නැතුව එදා වගේ අදත් ජිවත් වෙන්න තියනවනම් කොච්ච්ර හොඳයිද කියල හිතෙන්න මේ කන කටු මතක් වෙනකොට.

මට මතක ඇති කාලෙ ඉඳලම වතුර පාරක්, ඇලක් දොළක් පේන්නනබැරි ලෙඩක් තිබුන.අඩුම ගානෙ මි ඉහරක් නාවන මඩවලකට හරි පොල් අතු පල්වෙන්න දාන පොල් අතු වලකට හරි පැනල ජබු ගහන්න මට තිබුනෙ පුදුම පෙරේත කමක්.එච්චරටම මම ව්තුරට ආසයි.පොඩි කාලෙ ඉඳලම අපේ සියයි,තාත්තයි මහප්පයි ඔය එකී මෙකී නොකී නෑදෑයො සෙට් එකම එක්ක කුඹුරු වැඩ වලට යන්න මට තිබුනෙ පුදුම උනන්දුවක්.මතකෙ හෑටියට ඒ වෙනකොට මට වයස අවුරුදු හය හතක් ඈති.අපේ වසවර්ති සහෝදරයට වයස තුන හතරකට වඩා වැඩි නෑ.කුඹුර අයිනෙ ම තිබ්බ පොඩි ගල් තලාවට වෙලා කෙහෙළ් කොලේට බත් කන්න,ඉන්න තරම් ඔක්කොම දන්ඩි ටික ජෑම් බෝතල් ව්ල පුරෝගෙන ගෙදර අරගෙන එන්න,කරල් කෑපුවට පස්සෙ ඉතුරුවෙන පිදුරු ගොඩේ අතපය කැපිල තුවාල වේනකම් පිනුම් ගහන්න තමයි මේ උනන්දුව.ගොයම කපුවට පස්සෙ වී ගෝනි පුරෝගත්තු අත් ටෑක්ටරේ පිටි පස්සෙ එල්ලිලා එන්න මම ඉස්සර කාපු කට්ටක්.ටැක්ටරෙන් දෙරි ගහල දනිස් පොල්කටු දෙකම බරු ගහගෙන ඇති අනන්තවත්.ඒ කාලෙට අපේ සාලෙන් බාගයක් විතර වීගෝනි වලින් පිරෙනව.පත සයිස් කන්දක්,වහලෙ ගෑවෙන්න ඔන්න මෙන්,ඉතින් මගෙ මුලු ජීවිතේම ගෙවෙන්නෙ ඔය වී ගෝනි උඩ.අම්ම කියන විදියට කන්න බොන්න ඇරුනම අනිත් හැම වෙලාවෙම වීගෝනි උඩලු. හෑබෑයි ඔය හෑම එකකටම වඩා මම වැඩිපුරම ආස කලේ අපේ කුඹුර මැදින් ගලාගෙන ගිය වතුර පාරට.තාත්තල බරට කුඹුරු වෑඩ කරනකොට මමයි අපේ මලයයි එකතුවෙලා කළේම ඔය වතුර පාර හරස් කරල පොඩි ඩෑම් එකක් ගහන එක.වෙන මොකකටවත් නෙමේ වතුර හොඳට පිරුනට පස්සෙ පෑනල පීනන්න.ඔය වැඩේ හැමදාම නතර වෙන්නෙ තාත්තගෙන් ගුටි කාල.මොකද අපි දෙන්නගෙ මහා පරිමාණ නාන තටාකය නිසා කුඹුර මඩ කරන්න කවමදාවත් වතුර නෑ.

ඔහොම ටික ටික ලොකුවෙලා හයක් හතරක් තේරෙන කාලෙ වෙනකොට උනත් වතුරට තිබුන ඇල්ම නම් පොඩ්ඩක්වත් වෙනස් වුනේ නෑ.මේ කාලෙ වෙනකොට මමයි අපේ එකයි ගෙවල් අවට ඉන්න කොල්ලො කුරුට්ටො එක්ක සෙට්වෙන කාලෙ.මම අපේ මලය, අපේ ලොකු නැන්දගෙ පුතා ටොම්බ,රවින්ද්‍ර එයාගෙ මල්ලි බුද්ධික,මොටා,සුරන්ග,සම්පත් ඔය වගේ යාලුවො රැලයි.අපේ ගෙවල් පහල තියන පොල්වත්තේ හවසට හවසට කෙරෙන ක්‍රිකට් සෙල්ලමට මමත් අපේ පෝරිසාදයත් නෑතුවම බැරි චරිත දෙකක් වෙලා තිබුනෙ.ඒත් සෙල්ලම් කිරිල්ලට වඩා මට උවමනා වුනේ පොල්වත්ත පහල තිබුන බටය කුඹුරෙ ළිඳට පැනල නාන එක.සති දෙක තුනකට සෑරයක් විතර ඔය ළිඳට පැනපු එක ගෙදර මාට්ටු වුනාම තාත්තගෙ ලැබෙන ගුටි පූජාවලිනුත් අඩුවක් තිබුනෙ නෑ.

හැම මාසෙම පෝය දවස වෙනක්ම් අපේ සෙට් එක බලාගෙන ඉන්නෙ හෙන උනන්දුවෙනන් මොකද ඒදාට අපිට කරන්න විශේෂ වෑඩක් තිබුන. ඒ තමයි බරාවෙ යන එක.බරාව කිවුවෙ අපේ ගෙවල් වලට ටික දුරින් තිබුන විල්ලුව. විල්ලුව මැදින් ගලාගෙන යන පොඩි ඇල පාරෙ බැහැල පින එකට තමයි මේ උනන්දුව.

"අම්මෙ අපි හෙට බරාවෙ යනව. උදේට මොනවහරි ඕනෙ අරගෙන යන්න"

මාසෙකට සැරයක් ඇහෙන ඔය කතාව අපේ අම්මට ගොඩක් පුරුදු වුනත්.කෝටියක් විතර ප්‍රශ්ණ තියන ප්‍රශ්ණ පත්තරේකට අති සාර්ථක අයුරින් පිළිතුරු සෑපයී මෙන් පස්සෙ තමයි යන්න අවසරය ලැබෙන්නෙ.ඒ අවසරෙත් එක්කම තම්බපු මඤ්ඤොක්ක මුලක් එහෙම වරදින්නේ නෑ.

කට්ටියම සෙට් වෙලා උදේ අටහමාර නමය විතර වෙනකොට අපේ චාරිකාව පටන් ගන්නව.මග දිගට තියන එක එක ජාතියෙ කෑලෑ පළතුරු වලට වග කියන ගමන් විහිලු තහලුවෙන් තමයි අපේ ගමනෙ බාගයක් විතරම ගෙවිල යනව.ඊට පස්සෙ අපිට පහු කරන්න තියෙන්නෙ ගමේ දුප්පත් මිනිස්සුන්ගෙ කොරටු එහෙම ජයට තියෙන පලාතක්.ඔය පෑත්තට මම වගේම අපේ සෙට් එකම පුදුම කැමත්තක් තිබුන. ඒ වෙන කිසිම දේකට නෙමේ, ඔය කොරටුවලට පෑනල පිපිඥ්ඥ එහෙම හොරෙන් කඩාගෙන කන්න. බාගෙන මෝරගෙන එන පිපිඥ්ඥ ගෙඩියක තියන රහ මම හිතන්නෙ නෑ මේ ලෝකෙ කොහේවත් ඇති කියල. අනික හොරෙන් කඩාගෙන කන එක ඊට වඩා රහයි.දැන් කාලෙ හැදෙන පොඩි උන්ට කොහෙද එහෙම පිනක්.

ඔහොම වතු පාලු කරගෙන අපි එනව බරාවෙ ඈනිකට් එකට.ඒක පාස්කරල ටික දුරක් ගියාම තමයි අපේ පිහිනුම් තටාකෙ තියෙන්නෙ.ඈල පර ඇරිල යන වංගුවෙම තියනෙ අපේ මේ නාන පොට් එක අපි විතරක් පාවිච්චි කරපු තෑනක් නෙමෙයි.ටිකක් දුරට ඇදිල යන සිනිදු වෑල්ලත් එක්ක මේ වතුර පාරට ආසවෙන් විල්ලුවෙ ඉන්න ගොඩක් සත්තු එනව.විශේෂයෙන් මී හරක්.අනිත් එක තමයි ගමටම බොකුදිරාස්(කසිය) සපයපු සත් ගුනවත් මංගල මුදලාලිගෙ ගෝඩ බෑරල් හන්ගල තිබ්බ හොර පොට් වලින් එකක් තමයි මෙතන.

වතුර පාර දැක්කට පස්සෙ අපිට ඉතින් උන් හිටි තැන් මතක නෑ.එහෙට මෙහෙට පීනනවයි ජබු ගහනවයි මඩ නාගන්නවයි එක එක සෙල්ලම්.ඔය අතර මමත් එක සීරුවට එහෙට මෙහෙට ජබු ගහන්න ගත්ත.ඔහොම ටික වෙලාව ගියා, වීරය වගේ පීනුවට මහන්සියට අඩිය ගහන්න බැලුව හප්පට සිරි එතකොට තමයි මීටර් වුනේ දන්නෙම නැතුව ඇලේ ගැඹුරු තැනටම ඇවිත්.මාව ගිලෙන්න ඔන්න මෙන්න. අනික වංගුව නිසා හැඩ පාරත් වැඩි.

"ම්..ම...මචෝ......... ම්..ම...මචෝ......... "

බාගෙට වතුර පෙවි පෙවි අමාරුවෙන් මම කෑගහගත්ත.

"අඩෝ.... අන්න අරූව ගිලෙනව........"

මගේ පූරුවෙ වාසනාවකට අපේ කට්ටිය එක එකා අත්වැල් අල්ලගෙන ඇවිත් කොහොම හරි මාව ගොඩට ඇදල ගත්ත. ඒත් එතන හිටපු එකෙකුටවත් හරියට පීනගන්න බෑ.උන්ට පිං සිද්ද වෙන්න එදා මගෙ ජිවිතේ බේරුනා.

ඒදා එහෙම ගියානම් අද කස්ස නෑ.

හැබැයි මේ කතාව අපේ ගෙවල් වල අය නම් දන්නෙ නෑ.මේක දැන් ආරංචි වුනත් මට අපේ තාත්තගෙන් ගුටි කන්න වෙනව සිකුරුයි.

ප.ලි

අදවෙනකොට මම කියන මේ පලාත නාගරිකරණයට අහුවෙලා ඈති මම හිත්න්නෙ.ඒ තිබ්බ සුන්දර වෙල් යායවල්,වතුර පාරවල් වගේම විල්ලුවෙ තුබුන එක එක ජාතියෙ පලතුරු ගස් ඔක්කොම දැන් විනාශ වෙලා ගිහින් ඇති.

මම මේ කතාව අස්සෙ "හයක් හතරක් " කියල වචනයක් ලියල තියනව.පුළුවන්නම් ප්‍රතිචාරයක් දෙන ගමන් හරියටම හය හතර කියන්නෙ මොකක්ද කියල ලියමු බලන්න.

දෛවය උඹ පරාදයි

2012-02-06T00:32:00.000+11:00

දෛවය,
නුඹ මට දුන් දුක අනන්තයි.
ලැබීම් වලට වඩා නොලැබෙන දේ....
දෛවය ,
නුඹ මට දුන් ඉලක්ක අනන්තයි.
උත්සහ කලත් නිතර බොහෝ පැරදුන දේ....
දෛවය,
නුඹ මට දුන් හීන අනන්තයි.
හඹා ගියත් කවදාවත්ම සැබෑ නොවුන දේ....
ඒත්,
දෛවය උඹ පරාදයි.
මම නිදහස් !

හැම බැඳීමකින්ම

හම්බන්තොට බලල මෙල්බන් හංදියෙන් ගෝල්ඩ්කෝස්ට් ගියා (දෙවන කොටස )

2012-01-29T13:35:00.000+11:00

පළවෙනි දවසෙ,උදේ නමය විතර වෙනකොට අපි එහෙ..සෙට් කරගෙනතිබ්බ වාහනේ එනකොට ටිකක් පරක්කු උනා.එයාර් පෝට් එකට වෙලා එහෙට මෙහෙට යන කෑලි දිහා බල බල හිටිය එක තමයි කළේ.

ගෝල්ඩ් කෝස්ට්වල කාලගුණය ගොඩක් ලංකාවට සමාන පාටක් පෙනුනෙ.හැම තැනම කොල පාට.මෙල්බන් වල එහෙමෆීලින් එකෙක් එන්නෙ නෑ.

නතර වෙන තැනටගියා.ඇදගත්ත ආපහු පිටත් වුනා. මොකද වෙලාව ගොඩක් ඉතිරු කරගන්න ඕනෙ නිසා.

අපි මුලින් මගියේ Warner Bros.Movie World

එකට. අම්මට සිරි, එතනනෙ ෆන් එක තියෙන්නෙ.ලංකාවෙ ඉන්නකොටචූටි කතුරු උන්චිල්ලාවක් පැදපු අපිට මේවගේ පත සයිසි රෝල කෝස්ටර් එහෙම ඉතින්දැක්කම එක පාරට මැජික් වගේ.

හා හා පුරා කියල මුනින්ම යන්න සෙට් වුනේ "Batwing Space Shoot" කියන රයිඩ් එකේ.
මේකෙ උස අඩි 200 යක්,වේගය පැයට කිලෝමීටර් 64 විතර හැබයි තත්පර 50 කින් අඩි 200 යක් උඩට ගිහිල්ල පහලටත් එනව. ජී ෆොර්ස් එක 4ක්.මේකෙ යන කොට බඩට මුකුත් දාගෙන තිබ්බෙ නෑ.පට්ට බඩගින්නෙ ගියේ.නැත්තම් කබ්බ සෙට් වෙනව අනිවා.

ඔන්න ඉතින් ඒක ඉවර වුනා.ඊලඟට යන්න ගියෙ "Superman Escape" කියන රයිඩ් එකේ.මේක තමා මම ගිය හොඳම රයිඩ් එක.උස අඩි 130.ඩ්‍රොප් එක අඩි 130.මුලු දිග අඩි 2490.උපරිම වේගය පැයට කිලොමීටර් 100.හැබැයි තත්පර දෙකකින් 0 ඉදල 100 ට යනව.මුලු වෙලාව විනාඩියයි තත්පර හතලිහයි.ජී ෆොර්ස් එක 4.2ක්

ඔය වගේ තියන එක එක රයිඩ් වල ගිහින් දන්නෙම නැතුව දවසම ගෙවිල ගියා.
අන්තිමටම බැලුවෙ හොලිවුඩ් ස්ටන්ට් ඩ්‍රයිවර් කියන ශෝ එක.එක නම් පට්ට.. මේ තියෙන්නෙ එකෙ පිතූර ටිකක්.

මේ අල්ල පනල්ල අස්සෙ මම කෙල්ලෙක් ගෙ පින්තූර ගන්න ගිහින් ඔසියෙක් එක්ක කොක්කකුත් දාගත්ත.කැමරාව එල්ල අත්තම ඉතින් සුන්දර දේවල් අත අරින්නම බෑ.

හම්බන්තොට බලල මෙල්බන් හංදියෙන් ගෝල්ඩ්කෝස්ට් ගියා (පළවෙනි කොටස )

2012-01-17T12:51:00.000+11:00

ගෝල්ඩ්කෝස්ට්කියනකොට ම කට්ටියට මතක් වෙන්න හම්බන්තොට.ඒ අර පොදුරාජ්‍යමණඩලීය ක්‍රීඩා තරඟෙට තිබ්බපොර බැදිල්ල නිසා.ඒගැන කතා නොකර හිටියත් ඒ වැඩෙත් ඔසියන්ටම සෙට් වුන එක ගැන නම්මගෙ හිතේ පොඩි දුකකුත් තියනව.හැබැයි ඒවගේ තරඟයක් තියන්න තරම් හොඳ පරිසරයක් මෙහෙ තියනඑක ගැන නම් ඉතින් වාද විවාද ඕනෙ වෙන්නෙ නෑ.

2010 යෙදි ඔය කියනහරිය පට්ට ගංවතුරකට අහුවෙච්ච නිසා ප්ලෑන් කරගෙන හිටපු ගමන කල් දැම්මත්, ගිය අවුරුද්දෙ අන්තිමට කොහොම හරි අපි ගෝල්ඩ්කෝස්ට් යන්න සෙට් වුනා.

කාලයක් තිස්සෙයාලුවන් ගෙන් අයින්වෙලා හිටපු මට දෙයියො දුන්න වගේ හොඳ බොකු ටිකක් තියන මිත්‍රයො ටික දෙනෙක් සෙට්වෙච්ච් නිසා කීයක් ගියත් මේ ගමන උන් එක්කම යන්න මම තීරනේ කරල තිබ්බෙ.

ඊට කලින් දවසෙ, ඒ කියන්නෙ සිකුරාද දවසක්, අපේ ජනි බෝයිගෙ උපාදිය ගන්න උත්සවේ කවර් කරන්න සෙට් වෙලාතිබුනෙත් මට.මීට අවුරුදු දෙකකට කලින් මම උපාදිය ගන්නකොට එක පොටෝ කෑල්ලක් ගන්නකවුරුත් හිටියෙ නෑ.ඉතින් ජනිය හිත හොඳ එකා නිසා, උගෙ එකේ පොඩි පොටෝ කෑලි ටිකක් ගන්නඅපිට මෙල්බන් වලින් ගොඩක් දුර යන්න උනා.මොකද ඒකත් තිබුනෙ පට්ට ඩොටේ.ඒ ගමන් මහන්සියයි රෑ දෙගොඩහරියෙ ආපු නිසා නිදිමතයිඕනවටත් වැඩියෙන්තිබුන.

මේ ගමන අපේ ලොකුහීනයක් වෙලා තිබුනෙ.ඒත් අන්තිමට අතේ තිබ්බ සල්ලි පිච්චියටම හිඳෙනකම් වියදම් කරලගොල්ඩ්කෝස්ට් බලා යන්න පිටත් උනා.මාත් එක්කකොල්ලො හතයි.කෙල්ලො තුනයි.අංකලුයි ඇන්ටී.ඔක්කොම දොලොස් දෙනයි

මෙල්බන්එයාපෝට් එකෙන් පිටත් වෙලා ගෝල්ඩ්කෝස්ට් බහිනකොට මම හිතන්නේ උදේ අට අටහමාර විතරඇති.ඒත් බහිනකොට ම දැක්ක සීන්එකට දික ගොඩක් දුක හිතුන.

මෙටිකට මෙයක්කු වෙල්කම් පෝස්ටරුත් ගහල.

සංසාර බැඳීම

2012-01-17T00:47:00.001+11:00

“මිතුන්... මට දැන්දවස් ගානක ඉඳල හරියට නින්දක් නෑ.හැම දාම අඩ නින්දෙන් ඇහැරෙනව.කවුද මගෙ කකුලෙන්අදිනව වගේ දැනෙනව.”

“ඔයා හීනෙන් බයවෙලා.රෑටබුදු හාමුදුරුවන්ට පාන පත්තු කරල නිදාගන්න.නැත්තම් පිරිත් දාල තියන්න.එතකොට හරියයි.”

මුහුදි එහාරැකියාව කරන මිතුන්, සිය දුක සැප බෙදා ගත්තේ සංජීවනී සමගය.නෑදෑකමට ඇය සිය පෙම්වතියවූ ගයානාගේ වැඩිමහල් සහෝදරිය විය.වසර ගනණාවක සිට රෝගාතුර ව සිටි ගයානා වැඩිදුර ප්‍රතිකාරසඳහා විදේශ ගතවන විට සියපෙම්වතා බලාගැනීමේ වගකීම ඇයගේ සහොදරියට පවරා ගියාය.

සංජීවනී ත්,ගයානාත් එක බඩවැල කඩාගෙන ආ සහෝදරියන්නොවුනත්, ඔවුන්මවක හා දියනියක අතරඇති ලෙන්ගතුකමට සමාන බැදීමකින් පසුවූ දෙදෙනෙක් විය.ඒ බැදීම නිසාම සිය පනමෙන් වූපෙම්වතාගේ වගකීම සිය වැඩිමහල් සහෝදරියට බාරදී යෑමට ඈ නොපැකිළි විය.

“මිතුන් අයියේ.. අක්ක ඔයාව හොඳට බලාගනී.මටත් වඩා.මමනම් ඉඳල හිටල හරි ඔයාඑක ජල්ලියක් අල්ලනව.අනේ අක්ක නම් ඔයා කියන ඕනෙම දෙයක් අහගෙන ඉදී .”

ගයානාගේ නික්මයෑමත් සමග නැවතත් අතරමන් වූ මිතුන් ඔහුට ලැබෙන සුළුනිවාඩුව පවා ගෙවා දැමුවේ සංජීවනී සමගය.ඒ කාත් කවුරුත් නැති රටක දැනෙන තනිකම ඔහුට තනියමවිඳ දරාගැනීම ඉතාමත් අපහසු වූ බැවිනි. තනිකඩ බෝඩිම් ජීවිතයට හිරවූ සංජීවවීටද සවසසිය රැකියා ස්ථානයෙන් ආ පසු වචනයක් හුවමාරු කරගැනීමට හිටියේ ඔහු පමනි.

“ඔයා දන්නවද මිතුන්...අපිනුවරඑලියෙ ගිය වෙලාවක, සාත්තර කාරයෙක් කිවුව ඉස්සර ආත්මෙකමමයි නංගී සහෝදරියොලු.”

"හික්…හික්.. ඉතින් සාත්තරකාරය තව මුකුත් කිවුවෙ නැද්ද?”

“ඔය, ඔයාට විහිළු..මම කියන්නේ නෑ..”

“නෑ නෑ කියන්නකො, ඔන්න මම කට වහගත්ත.”

“දවසක් නංගි වතුර පාරකටවැටිල ගහගෙන යනකොට මමත් පැන්නලු එයාව බේරගන්න. පස්සෙ අපි දෙන්නම වතුරෙ ගිලිලමැරුනලු.”

“ඔය සාත්තර කාරයින්ගෙගජ බින්න.ඔයයි නංගී ඉනේ ඉතින් බඩ බැදගෙන වගේනෙ. ඌ ඒක දැකල ඔයාලට හෙනෙ කෙප්පයක් අතෑරල හොඳ ගානකට තට්ටුකලා නේද?”

සංජීවනී හාමිතුන් අතර මෙවැනි කතාබහ නො අඩුව සිදුවුනි.ලැබෙන හැම තත්පරයම ඔවුන් ගතකලේ පරිඝනකයඅසලය.එය ඔවුන් දෙදෙනාගේ සන්නිවේදන මධ්‍ය විය.

නමුත් රෑටනින්ද නොයෑමේ රෝගයෙන් ගොඩ ඒමට තවමත් සංජීවනී නොහැකි විය.දිනක් අඩනින්දේ සිටිමිතුන්ගේ මුහුණද කවුරුන් හෝ කෙනෙක් හෙමින් ස්පර්ශ කරනු සිහිනෙන් මෙන් දැනුන නමුත් ඔහුඒය සංජීවනීනොපැවසීමට ඉටා ගත්තේ ඉන් ඇයගේ නින්ද නොයෑමේ රෝගය දරුනු වේයැයි සැක ඇතිවූ බැවිනි.

හදිසියේමමිතුන්ගේ දුරකතනය නාද වන්නට විය.

“හෙලෝ....කවුද මේ...”

නන්නාඳුනන අංකයකින් ලැබුනු දුරකතන පනිවිඩයට ඔහුගෙන් ලැබුනු ප්‍රතිචාරය එය විය.

“මිතුන් අයියෙමම...මේ ටිකට මගේ කට හඬත් අමතක වෙලාද?”

“අනේ ඔයාද...නොදන්න නම්බර්එකකින්නේ ආවෙ.එකයි එච්චර ගනන් ගත්තෙ නැත්තෙ.ඔයාට කොහොමද දැන්?”

“වෙනසක් නෑ.ඔයා දන්නවද?මම ගියා අක්කිව බලන්න!”

.........................

සත්‍ය කතාවක්.

ඉතිරිය පසුවට...

අවසරයි ඉතාලි රෝස මල !

2012-01-12T23:40:00.000+11:00

උණුහුමේ ඉපිද
ජීවිතෙන් බැට කෑ
ඉතාලි රෝස මල
සමු දෙන්නම්
නික්මී නැවතත් පිපෙන්නට
සීතල ඇල්ප්ස් කඳු අතර නිම්නයක

අමතක කර දමා

තටු සිඳුනු වසන්තය

පිපීයන් නැවතත් සුවඳින්

වැටෙන්නම් හැමදා තුශාරයක් ව

නුඹටත් හොරෙන්
කැන්ගරු රටින් එන

වළාකුලක නැගී
එතෙක්
ආයුබෝවන්

නව වසරට සුභපැතුම් සමග ඉස්පිරිතාලයක ගතවුන අලුත් අවුරුද්ද.

2012-01-10T22:06:00.000+11:00

2011 අවුරුද්දත්ඉවරයි.පහුගිය මාස දොලහට කොච්චර නම් දේවල් සිද්ධ වුනාද?ඒක මට විතරක් පොදු දෙයක් නෙමේ,මේ බ්ලොග් ලියන හැමකෙනාටම පොදු දෙයක්.දුක,සතුට,බලාපොරොත්තු,හීන මේ එක එක දේවල් එක්ක යුද්ධ කරපු,සමහර ඒව දිනල හුරේ දාපු,තවත් ඒව පැරදිලා දුක් වෙච්ච්, එක එක හැල හැප්පීම් එක්ක ගතවෙලා ගිය පහුගියමාස දොලහ දැන් ඉවරයි.2012 අලුත්අවුරුද්දක්.මායන් කැලැන්ඩරේට අනුව නම් මේඅපි ගෙවන්නේ අපේ අන්තිම අවුරුද්ද. ඉතින් මේඅවුරුද්දෙ මේ හැම කෙනෙක් ගෙම හැම බලාපොරොත්තුවක්ම ඉශ්ඨ වෙන්න කියල ප්‍රාර්ථනා කරනව.

පරක්කුවෙලාඅලුත් අවුරුද්දට සුභ පැතුවට සමාවෙන්න.මේ දවස් ටිකේම ගෙදර හිටියෙ නෑ.දිග නිවාඩුවක් ලැබුන.යාලුවො සෙට් එකත් එක්ක උන්ගෙගෙදර මේ ටික කාලෙම ගෙවුනෙ.

දැන් කතාවටබහිමු.

.....................

හරියටම තිස්එක රෑ.අලුත් අවුරුද්ද ලබන්න තිබුනේ තව ටික වෙලාවයි.ඒ වෙනකොට මමත් මගේ ගජයොත් හොඳටමබීල හිටියේ. අලුත් අවුරුද්ද ලබන මහ රෑ හැමෝගෙම අදහසට රාත්‍රී සමාජශාලාවක ගත කරන්නතීරණය වෙලා තිබුනෙ.2012 ලබනකොට අපිහිටියේ හයි වේ එකේ.පාර අයිනෙම තිබුන සර්විස් ලේන් එකේ අපේ වාහන නතර කරල යන හැම වාහනේකටම ඇහෙන්න "happy new year" කියලගිරිය යටින් කෑගහපු එක තමා අපි කලේ.

තව සතිදෙකකින් මගෙ එන්ගේජ්මට් එක.හරි නම් මම අද ඉන්න ඕනේ පන්සලේ.මලක්,පහනක් පත්තු කරල අලුත්අවුරුද්දටයි,මගේ අලුත් ජීවිතේටයිආශිර්වාද ගන්න ගමන්.ඒත් බාගෙටමත්වෙලා තිබුන මගෙ ඔලුවට ආපු මේ අදහස රටබීමවල තිබුන මත් ගතියට යටපත් වෙලා ගියා.

සමාජ ශාලාවටඅපි යනකොට අලුත් අවුරුද්දෙ ප්‍රීතියත් එක්ක සතුටු වෙන්න ආපු කාන්තාවන්ගෙන් මුලු සමාජ ශාලාවම පිරිල තිබුනේ.ඇඟිල්ලක්ගහන්න ඉඩක් තිබුනේ නෑ.අඳුරන කිහිප දෙනක් හිට්ය නිසා ඇතුලට රිංගගන්න එක ඒ තරමටම අමාරු වුනේ නෑ.

කොටටම කපල තිබුනු මගෙ කොන්ඩෙට මැදිවියේ සුදු කාන්තාවන්ගෙන් තිබුනෙවිශාල ඉල්ලුමක්.ඒක මගේ යාලුවන්ටත් ලොකු පුදුමයක් වෙලා තිබුනේ.

"යකෝ අද උඹටඇන්ටන්ගෙන් තියන ඉල්ලුම.අපි මෙහේ වේලෙනව."

මැදියම් රැයත්පහුවෙලා හෝරා දෙකක් විතර යනකම්ම එක එක ජාතියේ කාන්තාවො එක්ක මම කලේ විනෝද වෙනඑක.ඇල්කොහොල් මතට මම වගේම ඒ අයත් පියවි සිහිය පහුකරල ගොඩක් දුර ඇවිත් තිබුන.ඒ වගේතැනක සිප ගැනීම්, වැළඳ ගැනීම් නො අඩුව තිබුන.ගෙදට හිරවෙලා හිර කාරයෙන් වගේ හැදුනුමට දුරු රටක මේවගේ අත්දැකීම් ලබන්න තිබුනෙ පුදුමාකාර ආශාවක්.

මේ අතරෙ අපිත්එක්කම ඇවිත් හිටපු මගෙ තව යාලුවෙකුගෙ ගැහැනු ළමයව අනවශ්‍ය විදියට අතපත ගාපු, ශරීරයෙන් හැඩි දැඩි "මවුරි" පිරිමි දෙතුන් දෙනෙක් එක්ක මගේ යලුව ලොකුප්‍රශ්නයක් ඇතිකරගත්ත.ටික වෙලාවක් යනකොට සමාජ ශාලාවෙන් දොට්ට ඇදල දාන්න තරම් මේ ප්‍රශ්නෙදුරදිග ගියා.ඒත් අපි අඳුරගෙන හිටපු බොහෝ දෙනෙක් එතන හිටපු නිසා.ඇඟෙන් විශාල වුනත්,අපිට අතක් උස්සන්න තරම් ඒ මිනිස්සු මෝඩ වුනේ නෑ. ඒත් එලියට ආපු අපි අතරත්, ඒ පිරිස අතරත් අසබ්‍ය වචනහුවමාරුව දිගටම පැවතුනා.

“මචන් මොකද කියන්නේඋන්ගේ තුන්දෙනයි ඉන්නේ.ගහමුද?”

එ වචනේපිටවුනා විතරයි.අපේ දෙතුන් දෙනෙක් දන්වැල් ලිහපු පිස්සු බල්ලො වගේ අර හැඩි දැඩිපිරිමි ඉස්සරහට දුවන්න ගත්ත.මේ අතරින් එක්කෙනෙක් ඉස්සර වුනා.

“ඩිග්…”

දුවගෙන ගියමගෙ යාලුවගෙ මූනට සැර පහරක් වැදුන.මම එතනට යනකොට ඌ නහයෙන් කටින් ලේපෙරාගෙන වැටිල හිටිය.

“හී ඉස් නොට් බ්‍රීතින්...සම්බොඩිකෝල් ඇන් ඇම්බ්යුලන්ස්...”

එක ගෑනියෙක් කෑහැහුව.

වටේ හිටපුඅයගෙත් උදවුවෙන් අපි මේ මනුස්සයව ඉස්පිරිතාලෙට අරගෙන ගියා.ඒ වෙනකොටත් යාලුවට සිහියඇවිත් තිබුනෙ නෑ. අපි ඉස්පිරිතාලෙට යනකොට යාලුවව ඇතුලට අරගෙන. වෙන කරන්න දෙයක්නොතුබුන නිසා අපි කලේ අමුත්තන්ට වාඩිවෙන්න තිබුනු සෝෆා වල දිග ඇදිච්ච එක.ඇගේමහන්සියත්,මත් ගතියත් නිසා දන්නේම නැතුව නින්ද ගියා.

“හේ මේට්.. ගෙට් අප්...”

කවුද එකෙක්මාව කූද්දනව...නිදිගැට කඩ කඩ, මතට වැහිලතිබුන ඇස් අමාරුවෙන් ඇරල බලුව.

මලහත්තිලවුවයි.පොලිස් කාරයෙක්..

“නැගිටපන් යකෝ මෙන්නමූට කට උත්තරයක් දීපන්.අන්න අරුන්ව අල්ලගෙන ඇවිත්.තොපි දෙන්න මේක දෙවනත් වෙන්නගෙරෙවුව.මේ යක්කු කතා කරන එකවත් ඇහෙන්නේ නෑ. නර්ස්ල හිනාවෙනව.විලි ලැජ්ජාවෙ බෑ.”

අපිඉස්පිරිතාලෙ දෙක වෙන්න ගොරවල.පුදුමයි එලියට නොදැම්ම.

“අන්න අරූට සිහියඇවිත්ලු.මේ ඩොකා කතා කරනව.”

බෙල්ලට තදබැන්ඩේජ් එකක් දාල.මූන පැත්තක් හොඳටම ඉදිමිලා.ඒ මදිවට සේලයිනුත් දෙනව.අපි යනකොට ලඟහිටපු ටිකක් ආසියානුපෙනුමක් තිබ්බ නර්ස් කෙනෙකුට මූ ලයින් එකත් දානව.

"අර බලපන් අරූ..

නොදකින්කාලකන්නිය තවත් මට්ටු නෑ."

"කොහොමද උඹට ?"

“අඩෝ මට කබ්බ දාන්නඕනෙ.”

ඔන්න මේ යකාඉස් ඉස්සෙල්ලාම අහපු එක.

“උඹට මතකද මොකද වුනේකියල?”

“නෑ බන් ක්ලබ් එකෙන්එලියට එනව මතකයි.ඊට පස්සෙ මේ ඇඳේ නර්ස්එක්ක.කොහොමද කෑල්ල? ඉස්ම නෑ නේද?”

ටිකට් කපාගෙනගෙදර එනකොට එලි වෙලත් එක්ක.හැබැයි ඉස්පිරිතාලෙන් එලියට එනකොට මේ වෙච්ච සිද්ධියකාටවත් නොකියන්න හැමෝම පොරොන්දු වෙලා හිටියෙ.

.....................

මේක මට වෙච්චසිද්දියක් නොවුනත් මගේ බොක්කෙ යාලුවෙකුට සිද්ධ වුන දෙයක්.කාටවත් නොකියන පොරොන්දුවපිට තමා ඌ මට එම විස්තරේ දිග ඇරියෙ.

ඩිඩීට ලියමි

2011-12-30T01:54:00.000+11:00

කාත් කවුරුත් නැති

ඔයා බලන්න එන්න
ගිය මාර්තුවේ මම ගත්තු

සුවඳ විලවුන් බෝතලේ
කාලයක් තිස්සෙ අතෑලර දාපු

මගේ කාමරේ මේසෙ උඩ
හැමෝටම අමතක වෙලා
හරියටම කිවුවොත්

මගේ හුස්මත් අඳුරපු

ඔයාට අමතක වෙච්ච

මගේ හිතවගේ

සදාකාලික පෙම

2011-12-21T00:48:00.000+11:00

රැයක් පුරා තරු ලඳුන් අවදි කල සඳුත් දහවලට නිදන නිසා
තුරුන් තුරට පිපි මලුත් දිනක පර වෙවී පොළෝ තල සිඹින නිසා
බොහෝ දුරක් මඟ ගෙවා ඇවිත් ගඟ මහා සමුදුරට වැටෙන නිසා
සදාකාලිකයි සිතූ පෙමත් බිඳ වැටී කඳුලු කැට ඉතිරි වුනා

දවස් හතරකට පස්සේ අදයි ගෙදර ආවෙ.කියවන්න පෝස්ට් ගොඩක් තියනව.නිවාඩුවට එලියට ගිය ගමන් ඔලුවට ආව වචන ටිකක්,කුරුටුගන්න හිතුන.

නූලක් එහෙට මෙහෙට උනානම් අද මගේ මළගම.

2011-12-15T01:25:00.000+11:00

පෝස්ට් එකක්දාන්න ගොඩක් උවමනාව තිබුනත් මේ දවස්වල එක දිගටම වැඩ කරන්න වෙලා නිසා කිසිම නිදහසක්නෑ.වැඩට යනව ගෙදර එනව.ආපහු ගෙදර එනව වැඩට යනව.අනික නත්තල් ලඟ ලඟ එන නිසා අපේකුස්සිය හරියට යුධ්දෙට ආයුධ හදන කම්මල වගේ.එක දිගටම වැඩ.

දැන් ඉතින්කතාවට බහිමු..

වෙනද වගේමඅදත්, පුරුදු විදියට උදේ පාන්දර දහයට විතර කෝච්චියට නැග්ගේ වැඩට යන්න.ඒත් අද පොඩි වෙනසක් තිබුන.දවස් ගානක් බලා ඉඳල ඉඳල හම්බවෙච්ච වටින දෙයක්තිබුන.ඒක අහ අහ තමා වැඩට යන්න පිටත් උනේ.ඒ වෙන එකක් නෙමේ අපේ ඤාණානන්ද හාමුදුරුවොමෙහට ඇවිත කරපු පලවෙනි ධර්ම දේශණාව,අර මට මග ඇරුන අමා වැස්ස.ඔන්න ඒක දාල තිබුන මහමෙවුනා වෙබ් සයිට් එකේ.උදේරැයින්ම ඒකත් බාගෙන අහන ගමන් තමයි කොච්චියට නැග්ගෙ.

මම වැඩ කරනතැනට යන්න කොච්ච් දෙකක ගිහින් තව ට්‍රැම් එකකත් යන්න ඕනේ.ඉතින් හැමදාම වගේපරක්කු වෙලා ආපු කොච්ච්ය් නැගල ට්‍රැම් ස්ටේසමටත් ආව.බලා ඉඳල ඉඳල ආපු ට්‍රැම් එකේ නැගල ටික දුරක්යනකොට,කොටට කොටේ, කිටි කිටියට කලිසම් දෙකකුත් ඇදගත්තුහුරුබුහුටි ඔසි නංගිල දෙන්නේකුත් නැග්ග ට්‍රැම් එකට .උන් දෙන්න වාඩි උනේ මම හිටිය සීට් එකට මුහුනලා තිබුනුසීට් එකේ.ඒ මදිවට උන් දෙන්නගෙ කච කචේ, පඩි අරගෙන වගේ.

මම බහින තැනටතව හෝල්ට් දෙකයි.මේ හැමදේම ඔලුවෙන් අයින් කරගෙන මම අපේ හාමුදුරුවන්ගේ ධර්මදේශණාවටකන දාගෙන යනව.ඊලඟ හෝල්ට් එකේ ට්‍රැම් එක නතර වුනා.කිහිළි කරු දෙකක වාරුවෙන්අමාරුවෙන් අමාරුවෙන් එක තරුණ ඔසියෙක් ට්‍රැම් එකට ගොඩවුනා.ලංකාවෙ පුරුද්දට මටසුටුස් ගාල නැගිටුනා.හැබැයි මම හිටියෙ ඒ මනුස්සයට ටිකක් දුරින්, ඒත් අර බවලත්තු දෙන්නාට හොඳටම පුළුවන් කම තිබුන සීට් එකදෙන්න, ඒත් උන් දෙන්න කිසිගානක් නැතුව උන්ගේ කතාව දිගටම කරගෙන ගියා. ඒ වෙලාවෙ මගෙ ඔලුවට එක දෙයක් ආව.ඒකකොහෙන් ආවද කියන්න දන්නේ නෑ.

මෙන්න මේකයි..

“පිපෙනා මලකට-ගලනා දොල කට

දැනෙනාබුදුගුණ - නොදැනෙනෙ මිනිසුනි

කොයිලොව යන්නේ - මරණින් පස්සේ

පිං පවු එනවා- අපි පසු පස්සේ”

මේ මාලනී බුලත්සිංහලගේ ගීතයක කොටසක්

ඔන්න ඔය වචනටික ඒ වෙලාවෙ මගෙඔලුවට ආව.මම හිතන්නේ අහ අහ ගිය බණ පද ටික නිසා වෙන්න ඇති.

ඊලඟ හෝල්ට් එකමම බහින තැන.සාමාන්‍යයෙන් ට්‍රැම් එකකින් බහින්න තියෙන්න පාර මැදටමයි.හරියට කිවුවොත් වාහන යන අනිත් ලේන් එකට.ඒත් මෙහෙ නීතියට ට්‍රැම් එකනවතින කොට ඊට පිටිපස්සෙන් තියන හැමවාහනයක්ම නවත්තන්න ඕන.ට්‍රැම් එකෙන් බහින අයට ඉඩ දෙන්න ඕනේ නිසා.

වෙනදට ආත බූතනැතුව එක හුස්මට ට්‍රැම් එකන් බහින මම අද එක තත්පරයකට අත් වාරුවත් අල්ලගෙන අන්තිමපඩියෙ නතර වුනා.ඒ මොන හේතුවකටද මන්ද.

ඒ තත්පරේදිගොඩක් වේගයෙන් ආපු වාහනයක් ට්‍රැම් එකේ දොර ගාවින් ඉගිල්ලිලා ගියා.ඊලඟ තත්පරේවෙනකොට මම ට්‍රැම් එකෙන් බැහැල.

අර වෙලාව මටනොලැබෙන්න අද මාව එකතු කරන්න වෙන්න සවලෙන් තමා.

මම හිතන්නේබුදු බණ මගේ ජීවිතේබේරුව.

"ධම්මෝ හවේරක්කති ධම්ම චාරි" කියල බුදුබණේ කියල තියෙන්නේනිකමට නෙමේ කියල මට හොඳටම තේරුනේ අද.

අරුන්දතී

2011-12-09T03:38:00.001+11:00

නමක් නොදන්න
ගමක් නොදන්න
ආගන්තුක උඹට දෙන්න

තැළිල පොඩි වුන
මේ හිත අස්සෙ

ආදරයක් ඉතිරිවෙලා නෑ
අරුන්දතී !

Contribute to my old friend Aravindalj

ගස් කපන්නා සහ නොදුටු සුරංගනාවිය.(තුන්වන කොටස)

2011-12-02T14:57:00.001+11:00

කාලය ගෙවීගියේය.නමුත් ක්‍රමයෙන් ගුනපාලගේ ආදරයට කනකොකා හැඬීමට පටන්ගෙන තිබුනි.එය බොහේවිට ඇයඇයගෙ ආදරයේ උපරිම අගය පසුකරීම නිසා සිදු වූවක් වුවත් එය ගුනපාලගේ මනසට නිතර වද දුන් කරුනක්විය.එයට හේතුව වූයේ ඇය ගුනපාලව සැකකිරීම හා ඒ නිසා නිතර ඔවුන් දෙදෙනා අතර ඇතිවූ කෑකෝ ගැසීම් ය.

“මේ කැලේ මට මොකා ඉන්නද?මේ හේනයි, ඔයයි විතරයි.”

බොහේ රන්ඩුසරුවල් වලින් පසු එය ගුනපාලගේ පිලිතුර විය.

"මට හදිසිසියේමයන්න වෙලා .ගොඩක් ඈත පලාතකට .අවුරුදු දෙක තුනකට ඔයාව බලන්න එන්න බැරිවෙයි."

සිය හේනත්කුඩා පැල් කොටයත්හැරෙන්නට ගුනපාලට ඉතිරි වූයේ කැලයේ ගැවසෙන සතා සිවුපාවා පමනි. සුරංගනාවියගේ මේහදිසි නික්ම යාමත් සමග ඔහු නැවතත් සිය පුරුදු තනිකැමට වැටුනි. එය ඔහුට නුහුරුදෙයක් නොවුනත් ඇයගේ ආශ්‍රයෙන් මිදී නැවතත් කැලයේ තනිවීම ඔහුට දරාගත නොහැකිවිය.

සෙමෙන් කාලයගෙවී ගියේය.හේනේ ඵලදාව සරුවීමත් ,ඒවායෙන්ලැබුනු ආදායමත් නිසා ගුනපාල දැන් අත මිට සරු පුත්ගලයෙකි.නමුත් කැලැ ජීවිතරටත්,හේනේ පිහිටි පැල්කොටයටත් ඔහු බොහෝ සේ ඇලුම්කලේය.අස්වැන්න විකුනා එකදු දවසක් වත් නගරයේ නොරැදී රූන් පොදට ඔහු කැලයට වදී.ඊට තවත් විශේෂ කාරනාවක්දවිය.ඉදහිට අමතන සුරංගනාවියගේ කට හඬට ඔහු සියලුම දේට වඩා ආදරය කල බැවිනි.

“මට මෙහෙ ඉඳල දැන්ඇතිවෙලා.ඔයාව අවුරුද්දකින් විතර මම දැකල නෑ.”

සුරංගනාවියටදුර සිට කතා කිරීමටහැකියාව තිබුනත් ඇය දුර බැහැරට ගිය කටයුත්ත තවමත් නිමාවී නොතිබුනි.

“ඔයා වැඩද?”

පුරුදු පරිදිසුරංගනාවියගේ හඬ ගුනපාලට ඇසෙන්නට විය.

“ඔවු ටිකක් වැඩ.අද පොළටයන දවස.මේ කන්නේ හේන ගොඩක් සරුයි.හොඳ ගානක් හොයා ගන්න පුලුවන්වෙයි.”

“දැන් මට වඩා හේන ලොකුවුනා නේද?මම කතා කරන දවසට කියලතියනව වෙන වැඩ කරන්න එපා කියල."

“තමුසෙ #@$#@% මහ බොරු කාරයෙක්.”

සිය තනිකමනැසූ, හිත පිරෙන්නට ආදරයදුන් ඇය දැන් කෙමෙන් සුරංගනා ආත්මයෙන් මිදී යක්ෂනියක් වේගෙන ඒදොයි ගුනපාලට සිතුනි.

විවාහය

2011-11-30T12:32:00.001+11:00

කොටා ගෙන කොටා ගෙන ගිහින්
කෙහෙළ් ගහට කෙටුවෙමි

ගස් කපන්නා සහ නොදුටු සුරංගනාවිය.(දෙවන කොටස)

2011-11-28T02:12:00.001+11:00

කලක් සියල්ලමඅහිමිව තිබූ ගුනපාල දැන් ඉතා සරුවට වැඩුනු එලවළු හා පලතුරුවලින් පිරුනු විශාලවගාවක අයිතිකරුවෙකි.වන අරනේ සාරවත් පොළව නිසාත් ඔහුගේ සියලු රාජකාරී වලට නිරන්තරඋපකාර දුන් ඇය නිසාත් ගුනපාල සිය ඉලක්කය කරා ඉතා ඉක්මනින් ගමන් කර තිබුනි.

“තව දේදොහක් විතර යනකොට අස්වැන්නකපා ගත ඇහැකි”

සිතෙහි ඇතිවූඉමහත් ප්‍රීතියත් සමඟ සිය සරුසාර හේන දෙස බලමින් ඔහු මුමුනන්නට විය.

* * * *

“බයවෙන්න එපා. මම මේකැලේ අතරමන් වුන සුරංගනාවියක්.”

එම වචන වලතිබුනු නිවීගිය ස්වරය නිසා ගුනපාලට ඇතිවූ බිය කෙමෙන් පහව ගියද මිනිස් පුලුටක් නොමැති මහා කැලයක් මැද ඔහුටඇසුනු මේ කාන්තා හඬ නිසා තවමත් සිය පියවි සිහිය එලඹවා ගැනීමට ඔහුට නොහැකි විය.

“අපි සිරීපාදෙ වදින්නගියේ මේ කැලේ මැදින් වැටිල තුබුන පාර දිගේ.මගේ දෙමවු පියන්නට මාව මග ඇරුන.මම තාමත්මේ කැලේ තනිවෙලා.”

සිය සැකයදුරුකර ගැනීමට තරම් එම කරුනු ගුනපාල සෑහීමකට පත් කලේය.

නමුත් ඔහුටඇසුනේ හඬක් පමනි.වනයේ සිටි සතා සිවුපාව හැරෙන්නට එම කාන්තා හඬට සමාන රුවක් ඔහුටදැකගත නොහැකිවිය.

එදා ඇතිවූමිත්‍රත්වය කෙමෙන් දලුළමින් ඇය ගුනපාලගේ හේන් ගොවිතැනට නොසෑහෙන ලෙස උදවු උපකාරකලාය.සිය රාජකාරියද අමතක කොට ඔහුගේ දුක සැප වෙනුවෙන් ඈ වැඩි උනන්දුවක් දැක්වූවාය.

ඔහුගේ බත් පතේසිට අවශ්‍ය සියල්ලම හොඳින් සොයාබැලූ ඈ කැලයෙන් ගුනපාලට සිදුවිය හැකි සියලු කරදර බාදකවලි ඔහුව නිදහස්කර තැබුවාය.හැකි සෑම මොහොතකම ඔහු සමග නිතර දොඩමළු වන ඇය මේ හැමමොහොතේම ගුනපාලට නොපෙනෙන ලෙස හිඳ සිය කටහඬ පමනක් අවදි කිරීමට වග බලාගත්තාය.

එලවළුපලතුරුවලින් පිරෙමින් සරුවට වැඩී එන හේන මෙන්ම ඔවුන් දෙදෙනාගෙ මේ සම්බන්දතාවයදමිත්‍රත්වයෙන් ඔබ්බට යමින් ආදරයක් බවට පෙරලීමට වැඩි කලක් නොගියේය.නමුත් ගුනපාලටආදරය කිරීමට ඉතිරිව තිබුනේ ඇයගේ කට හඬ පමනි.එහෙත් කාත් කවුරුත් නොමැති මහා මූකලානයෙන් ඇසෙන ඇයගේහඬට ලෝකයේ අන් සියලුම දෑට වඩා ඔහු ඇළුම් කිරීමට පටන්ගෙන තිබුනි.

ගස් කපන්නා සහ නොදුටු සුරංගනාවිය.

2011-11-27T01:15:00.001+11:00

ඔහු නමින්ගුනපාල විය.සියළු අග හිඟ කම් මැදින් වුවද තම ජීවිතය එකම එක අඟලක් හෝ උඩටඔස වාතැබීමට සියළු උත්සහයන් ගත්තද ඒවාසියල්ලම ගඟට කැපූ ඉනි මෙන් වූ බැවින් ඔහුගෙ සුපුරුදු රැකියාව වු ගස්කැපීමටද සමුදී සිය අවසාන උත්සහය උරගා බැලීම සඳහා කැලෑ වැදුනේ හේනක් කොටා හෝසිය ජීවිතය සරුකරගැනීමේ අදහසිනි.

ගම අවට පිහිටි,සිය රැකියාව කරගෙන ගියා, කුඩා වනලැහැබ ඔහුට සිය පැල් කොටය මෙන් හුරු පුරුදු ස්ථානයක් වුවද, මේ ගමන සිතූ තරම් ලෙහෙසි පහසු කටයුත්තක්නොවූවේය.ඉර එලිය පොදක් වත් නොලැබෙන ඝණ වන අරන හා නිරන්තරයෙන්ම ගොදුරු සොයමින් කැලයපුරා සැරිසරන නොයෙක් ආකාරයේ වන මුර්ඝයන්ගෙන්ද අඩුවක් නොවූ මේ විශාල වනාන්තයයේ සියරාජකාරියට සුදුසු ප්‍රදේශයකට ඔහු පැමිනෙනවිට ඉර බැසගොස් හෝරා කිහිපයක්ම ඉක්මවා ගොස් තිබිනි. ගෙදරින් නික්මෙන විට සිය සරමේදවටාගෙන ආ කුරහන් තලප දෙක තුනම එක හුස්මට ගිල දැමූ ඔහු එදා රාත්‍රියම ගත කලේහොඳින් වැඩී තිබූ පලු ගසක් මතය.ඇස් ගෙඩි ගිලිහෙන තරමට නිදිමත දැනුනද වරින් වර ඇසෙනනුපුරුදු ගෙරවුම් ,පහුරු ගෑම් හා විලාපයන් ඔහුගේ සුවබර නින්ද පැහැරගෙන ගොස් තිබිනි.

අළුයම් කාලයවනවිට යාන්තමට ඇහැ පියවීගෙන ආවද සිය වම් උර හිස හරහා කිසියම් සීතල යමක් ඇදීයන බවඔහුට දැනුන බැවින් ගුනපාල අඩවන්ව තිබූ සියදෙඇස් විවර කර එය කුමක්දැයි පිරික්සන්නට විය.ඝණ වන වියනින් යාන්තමට බේරී එනසූර්යයාලෝකයට ඔහුගේ නිදිබර දෙඇස් හැඩගැසීමට තත්පර කිහිපයක් ගතවිය.

“ස්.......ස්.......”

“ඩෝං......”

විදුලියක්පොළවට වැටෙන වේගයටත් වඩා වැඩි වේගයකින් පලු ගස මුදුනේ සිට රූටාගෙන විත් ඔහු බිමටවැටුනි.ඇතුවුන තැති ගැනීමත්,උඩ සිට බිමටවැටීමෙත් ඇතුවූ වේදනාවත් පසෙක ලා ඔහු හැකිඉක්මනින් පලු ගස අසලින් ඉවත්විය.ගුනපාල නිදාසිටි අත්තේ වෙලීසිටින පිඹුරා තවමත්සිය ගොදුරට ඉවකරමින් පලුගසේ එතී සිටී.

වනයට පැමිනඑක් දිනක් වත් ගතවීමට ප්‍රථමයෙන් ඔහු සිය මරණයේ කෙලවරටම ගොස් පැමිනීම නැවතත් ගුනපාලටසිය පැල්කොටයේ ඇති ආරක්ශාවත් හා සුව පහසුවත් මතක්කර දුන් නමුත් ආපසු හැරී නොයෑමට ඔහු ඉටාගත්තේ මේ කැලයේ සිටියද, පැලේ සිටියද අවසානයේ සටන් කරන්නේ සිය ජීවිතය උදෙසාම බව ඔහුතේරුම් ගත් පසුවය.

නැවතත් ඉරමුදුන් වීගෙන ඒමට ආසන්නය.පිපාසයත් ,බඩගින්නත් දැඩි වූ ගුනපාල සිය සාගින්න නිවාගැනීමට කුමක් හෝ යමක් සෙවීම සඳහාඅවට ඇති කුඩා පඳුරු හා වදුලු පරීක්ශා කරන්නට විය.හෝරාවකට අඩකට ආසන්න වනවිට කෑමට සිදුසු යැයි හැඟෙන රතු පැහැති ගෙඩිවලින්බරවූ කුඩා ගස් කිහිපයක් ඔහුට සොයාගැනීමට හැකිවිය.ඇස් කඩාගෙන යන තරමේ රතු පැහැයක්හා යාන්තමට දැනෙන සුවඳකින්ද යුක්ත වූ මේ ගෙඩි වර්ගය ගමේ සිය පැල ඉදිරිපිට ඇතිරතුපේර ගසේ ගෙඩි ඔහුට සිහිකලේය.

එයින් දෙකතුනක් කඩා ගත් ඔහු ඒවායින් එකක් කෑමට සැරසුනා පමනි,

"ඕව කන්නඑපා.පිඹුරෙකුගෙනුත් බේරිලා අන්තිමට වහගෙඩි කාල මැරෙන්නද කල්පනාව?"

යාන්තමට ඇසුනුඒ කාන්තා හඬ ගුනපාල සිටි ස්ථානයේම ගල් පිලිමයක් කිරීමට තරම් බියක් ඇතිකලේය.

ඉතිරිය පසුවට.....

නැති වුන ආදරය

2011-11-24T13:35:00.001+11:00

මරා ගෙන දිනා ගන්නයි
දිනා ගෙන මරා ගන්නයි
ඔයාටයි මටයි තිබුනෙ
එකම එක ආදරයයි
ඉස්සර

මට මගෙ දකුණු අත නැති වුනා

2011-11-17T22:24:00.001+11:00

ඉස්සරවෙලාම අපි මේ ලෝකෙ එලිය දැක්ක දවසෙ ඉඳල අපිට එක එක චරිත මුනගැහෙනව. ඒ අයගෙන් මුලි න්ම හම්බවෙන දෙන්න තමයි අපේ අම්මයි තාත්තයි.සහෝදර සහොදරියො වගේමනෑදැයො ඊට පස්සෙ මේ කට්ටියට එකතු වෙනව.ඊට පස්සෙ අපිට තවත් ගොඩක් වටින ,වැදගත් කට්ටියක් මුනගැහෙනව.ඒ තමා යාලුවො. සමහරවිට අපිට ජීවිත කාලෙම හැම දෙයක්ම බෙදාගන්න පුලුවන් ගොඩක්හොඳ යාලුවො මුන ගැහෙනව.හැබැයිඒකෙ අනිත් පැත්තත් ඒවගෙම තමා,මූනට හිනාවෙලා පස්සට පිහියෙන්අනින අයත් මේ ගතකරපු ජීවිත කාලෙදි අපිට මුන ගැහිල ඇති.

මගේ ජීවිතෙනම්,ඒ කියන්නේ ලංකාවෙ ඉන්නකාලෙ, බඩ බැදගෙන යාලුවො ආශ්‍රයකලා.ඒ පුරුද්ද මෙහෙ ආවමත්,ඒ කියන්නෙකැන්ගරුවො ඉන්න රටට ආවමත් වෙනස් වුනේ නෑ.හැබැයි වැඩි කල් යන්න ඉස්සරවෙලා,දුක සැප බෙදා ගන්නව කෙසේ වෙතත් වෙලාව ආවම අර මුලින් කිවුවවගේ පස්සට පිහියෙන් අනින කට්ටිය ගොඩක් වැඩි බව නම් හොඳට අඳුර ගත්ත. ඒ වගේ අසත්පුරුශයොඅස්සෙ හොඳ බොකු තියන කිහිප දෙනෙකුත් මට අඳුර ගන්න ලැබුන.ඒ අය අතරින් එක්කෙනෙක් ගැනතමා මේ කියන්න යන්නෙ.

එක කාලෙක,ඒ කියන්නේ මීට අවුරුදු හතරකට විතර උඩදි,රැයක් දවාලක් බලන්නෙ නැතුව එකහුස්මට පිස්සෙක් වගේවැඩකරපු කාලෙ, විනෝදෙට සෙට් වෙන්නගොඩක් යාලුවො හිටියත් ,දෙදහස් හතේ අන්තිමකාලෙ ලංකාවට ඇවිත් ගියාට පස්සෙ මම කර කර හිටපු හැම ජොබ් එකක්ම නැතිවෙලා දවසට එක වේලක් කකා හිටපු වෙලාවක ඉස්සර මාත්එක්ක මගෙ කාමරේ බෙදාගෙන ජීවත් වෙච්ච එකෙක් හිටිය,ඌ තමා රංග.

"ඉඳා මචන් මේක තියා ගනින් මෙතන ඩොලර් පනහක් තියනව."

වේලකට රොටි කකා බඩගින්නේ හිටපු කාලෙක ඉඳල හිටල මාව බලන්න ආපු රංග, කීයක් හරි මගේ අතින් තියල යන්න අමතක කලේ නෑ.

කොහොම හරි මාසදෙක තුනක් යනකොට සතියකට එක දවසක් හවස් වරුව විතරක් වැඩ කරන්න මට ජොබ් එක්ක හොයල දුන්නෙත් රංග.සුපර්මාකට් පිරිසිඳු කරල තිබ්බට,ටොයිලට් හෝදලතිබ්බට,කුස්සියක වලං හෝදනරස්සාවක් මීට කලින් මම කරල තිබුන නැති නිසා,උගෙ රස්සාවෙන් දවසක් මට දීල,වලං හෝදන හැටිත් කියල දෙන්න තරමට ඌ නිහතමානීඋනා.

ටික කාලයක්යනකොට,ලොකු චෙෆාට නොවඳිනාවැදුම් වැඳල සතියට දවස් දෙක තුනක් වැඩ කරන්න හදාගත්තත් ඒ කාලෙ වෙනකොට කරපු අනිත් රස්සාවල් වලටවඩා මේක ටිකක් අමාරු රැකියාවක් බව නම් මට හොඳටම තෙරිලා තිබුනෙ.හවස පහ මාර වෙනකොට වැඩ පටන්අරගෙන රෑ දහය එකොලහ වෙනකම්ම එක හුස්මට ඉඳුල් ගොඩේ බැහැල ඉඳල අනිතිමට එකතුවෙනකුනුත් විසිකරල තමා ගෙදර එන්නෙ.ඒ වෙන කොටත් මුලු සරුවාන්ගෙම ඉඳුල් වතුරෙන් තෙත් වෙලා.ගෙදරඇවිල්ලත් කරන්නෙ වොශ් එකක් දාගෙන මායිය එක්ක කතා කරන එක.ගෙදර එන වෙලාව පොඩ්ඩක් හරිඑහෙ මෙහෙ උනොත් එයා බෙලිකටු මල්ල හොල්ලනව.

ඔය කාලෙ දවසක්මම වැඩකරන තැන පින්තූරයක් ගත්ත,ඒක ගත්තෙමපරක්කුවෙලා ආවම මා එක්ක ජල්ලි අල්ලන කෙනාට පෙන්නන්න.

"බලනව මම කරනජොබ් එක,පොඩ්ඩක් පරක්කු උනාමමල අතට ගන්න එපා.

මේ තියෙන්නෙ ඒ පින්තූරෙ

"හපෝ මෙතන වලංපොඩ්ඩනෙ තියෙන්නෙ"

ඒ තමා මට මායියගෙන් ලැබුන උත්තරේ

කාලයක් යනකොටමාත් රංගත් වලං හෝදපු හෝටලේම චෙෆ්ල දෙන්නෙක් වුනා,ලූනු කැපිල්ලෙ ඉඳල ඉගෙන ගන්න තියන හැමදෙයක්ම ඉගෙන ගත්ත.අදවෙනකොට සමහර දවස් වලට මුලු කුස්සියම මට බාරදීල ලොක්ක ගෙදර යන වෙලාවල් තියනව.

හැබැයිඅවාසනාවකට මාත් එක්ක අවුරුදු දෙකකටත් වඩා මේ කුස්සියෙ ගිනි රස්නෙත් එක්ක ඔට්ටුවෙච්ච් රංගයට ජොබ් එක ඇතැරල යන්න වුනා.ඒක උගෙ වැරැද්ද.

එකට සෙට් වෙලාඔසි කෑලි ටොක් කරපු,ලොක්කට හොරෙන් කට්ලට්,කොත්තු රොටි හදාගෙන කාපුව වගෙම ඔලුවෙ කොච්චර ප්‍රශ්නතිබ්බත් අපි හයියෙන්කුනුහරුප කිය කිය කුස්සියෙ පිස්සු නැටුව.උඹයි මමයි,සිගයි,ජනියයි අපි සිංහලයොහතර දෙනෙක් වලංහෝදන තැනින් පටන් අරගෙන කැන්ගරුවන්ගෙහෝටලයක් රන් කරන්න හිතාගෙනහිටපු හීනෙනැතිවුනා.

උඹට කෑල්ලක්සෙට් වෙන කාලෙමමටත් එකක් සෙට් වුනා,උඹව කෑල්ල දාලයන කොට මට මගෙ කෑල්ලව දාල යන්න වුනා.මිනිස්සු අපේ ජීවිත වලට එනව යනව.ඒත් උඹ මා එක්ක හිටිය.උඹ ජොබ් එක දාල ගියා.මට මගෙ දකුණු අත නැතිවුනාමචං.

නෙල්ලි වගේ ගෑනු

2011-11-12T01:12:00.001+11:00

ගෑනුත් හරියට නෙල්ලි වගේ
හපාගෙන හපාගෙන යනකොට
එක එක රහ
හැබැයි අන්තිමට
තිත්තයි!

මගුලුත් දැක්ක ලෙස්බියන් මගුලක් දැක්කමයි.

2011-11-09T21:15:00.001+11:00

දැන් ඉතින්හොඳටම පායන කාලෙ.ඉහින් කනින් දාඩිය දාන්න තරමට ඉර මුදුන් වෙන දවස් මෙල්බන්වලට.වෙනද වගේම පුරුදු කුස්සි රස්සාව,ග්‍රීස්මෙට කුස්සිය රත්වෙනව ගිනි ගහන්න. ගොඩක් වෙලාවටසෙල්සියස් අංශක 45 නැත්නම් ඊටත්වැඩී.

ඉරිද දවස නිසාවැඩිපුර වැඩ නෑ කියල හිතාගෙන ගියාට කරුමෙකට වගේ එදා වෙඩින් එකක්.ඉතින් උයපන්කො එකසීරුවට.

හෝටලෙට කන්නඑන අයට,අපේ කුස්සිය පේනවිදියට දාල තියන තඩි වීදුරුවෙන්, වෙඩින් එකේකටිටිය හරි හරියට සැරසෙන බව නම් පේනව.වැඩිය කට්ටිය නෑ.හතලිහක් විතර,පිරිමි ගෑනු ඔක්කොම තරුණ වයසෙ අය.

මනමාලි කොන්ඩෙතද රෝස පාටට පාටකරල.එයා එහාට දුවනව මෙහාට දුවනව,හෙන කලබලෙන් හරියට එයාගෙ මොනවහරි නැතිවෙලා වගෙ.හැබැයිකොච්චර විපරමෙන් බැලුවත් මනමාල මහත්තයෙක් නම් පේන්න හිටියෙ නෑ.ටික වෙලාවකින්කට්ටිය වාඩි උනා.මම හිතන්නේ වෙඩින් එක පටන් ගන්න යන්නේ.

වාඩිවෙලා ඉන්නඅයට අමතරව තුන්දෙනෙක් හිටගෙන.එක්කෙනෙක් අර රෝස පාට කොන්ඩෙ තියන බවලතා.තවත් ලේඩිකෙනෙක් ඉන්නව හෙන පොශ් විදියට ඇඳ ගෙන.මට හිතෙන විදියට දෙන්නව බන්දන්න ආපු කෙනා වෙන්න ඕනෙ.

මනමාලිට වැහිලඑහා පැත්තෙ කවුදඉන්නව හරියටම පේන්නෙ නෑ.

නිකමට වගේ මටහිතුන නිසා යාලුවගෙ කනට කරල කිවුව.

“අඩෝ මොකක් හරි ජරාසීන් එකක්වත් ද?”

කියල කට ගන්නහම්බවුනේ නෑ.තඩි මහත මූන රවුම් තවත් කෙල්ලෙක් අර මනමාලිට එහා පැත්තෙන් හිටගෙනඉන්නව.

“මලා.......ලෙස්බියන්වෙඩිමක්!”

බට කැලේටගිනිගත්ත වගේ තමා.සීන් එක මුලු කුස්සියේම පත්තුවුනා.

ඔක්කොම වැඩපැත්තකින් තියල මගෙ යාලුව හොල්මනකට බය වුනා වගේ බලාගෙන ඉන්නව.

“මොකද බං?”

“යකෝ..කිස් එක මිස්වෙයි.මේව නොදකින ඇස් මක්කටද බං”

කිසි විලිසන්ගයක් නැතුව අර ගෑනු දෙන්න කෙල පෙරාගෙන කිස් කරගන්නව.අපි කට්ටිය පැනි පෙරාගෙනබලාගෙන ඉන්නව.කාටවත් කිසි ගානක් නෑ.හිනා වෙනව,විශ් කරගන්නව,ෆිටෝ ගන්නව.

අබුද්දස්සකාලේ....ඔන්න මට හිතුන දේ.

ටික වෙලාවකින්අපේ කෑමත් කාල කට්ටිය සතුටින් පිටත් වුනා.හැබැයි මනමාලී,මනමාලයයි නෑ මනමාලියො දෙන්න රෑ හත අට වෙනකම්ම කුඩු වෙන්නබීල තමා ගියේ.

“ශික් හනිමුං එකත්බලාගන්න තිබුනනම් තමා වැඩේ සම්පූර්ණ.”

අන්තිමට මගෙයාලුව මට කියපි.

මෙල්බන් වලට වැටුන "අමා වැස්ස" මග හැරුන හැටි.

2011-11-06T00:47:00.001+11:00

මීට මාසයකටත්කලියෙන් සිට පෙරුම් පුරාගෙන බලා සිටි එකම දෙය අසළටම ගොස ආපසු හැරී ඒමට වීම මගේ පාපකර්මයක් මිස අන් කිසිවක් නොවන වගනම් මට දැන් සක් සුදක් සේ පැහැදිලිය.

“මචං ලබන හතර වෙනිදටබණක් තියනව ඤාණානන්ද හාමුදුරුවන්ගෙ.මම යනව කොහොම හරි නිවාඩුවක් දාල.උඹටත් නිවාඩු නිසා වරෙන් මා එක්ක.”

කුස්සියේවැඩකරන ගමන් නිකමට වගේ මගේ ඔලුවේ තුබූ අදහස සිගාට කීවේ තනියම පිං කරගන්නවාට වඩා තව ලඟින්ම හිත්වත් එකෙකු හරි ඇදගෙන යාම ඊටත්වඩා පිනක් නිසාවෙනි.

“උඹව කොල්ලො බොන්නඇදගෙන යන කොට මම බණ අහන්න කතා කරනව.ජීවිතේට කල්‍යණ මිත්‍රයො හම්බවෙන්නෙකලාතුරකින්.ඒක නිසා වරෙන් මා එක්ක.”

කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද හාමුදුරුවෝ යනු නිසැකයෙන්ම මගේ ජීවිතය කනපිට හැරවුබුද්ධ පුත්‍රයෙකි.ඒ මක් නිසාද යත් ජීවිතයේ අන්තිම අඩියටම වැටුනු වේලාවල් වලටත්උන්වහන්සේගේ එක බණ පදයක් මට මහ මෙරක් වූ නිසාවෙනි. ගියවර ලංකාවට ආ දවස්වලත් උන්වහන්සේව බැහැ දැකීමට යාමට ආසවක්තිබුනත් එය මම අමාරුවෙන් හෝ නවතා දැමූවේ අපේ අම්මගේ බලවත් නොකැමැත්ත දුටු බැවිනි.

එහෙත්උන්වහන්සේ මෙල්බන් වඩින බව දැනගත් දවසේ සිට උන්වහන්සේගේ ධර්ම දේශනාවට සවන් දීමටයාම අනේක් හැම වැඩක්ම අමතකව මගේ ඔලුවේ වැඩකල එකම ඉලක්කය විය.

සතියකට උඩදී,ලොක්කාටත් බොරු කියා සිකුරාදා දවසටනිවාඩුවක් දාගත්තේ සිගා සමග බණ ඇසීමට යාම සඳහාය.ඒත් පුරුදු ලෙසම පෙර තිබූ සිගාගේසිකුරාදා නිවාඩුව බලදාරියා විසින් කුරුටු ගා දැමීම නිසා ඒ ගමන මට තනියම යාමට සිදුවේයැයි සිතමින්සිටියෙමි.

"මචං බණඅහන්නත් පිං කරල තියෙන්න ඕනෙ බං."

සිගාට මගෙන්ලැබුනු ප්‍රතිචාරය එය විය.

කෙසේ වෙතත් අන්තිම මොහොත වෙනවිට මා සමග යෑමට මගෙම අතලොසක් වූ යහලුවන් ගෙන් කිහිප දෙනෙක් සම්බන්ද කර ගැනීමට හැකිවිය.

හවස හතට ආරම්භ වන ධර්ම දෙශනාවට යාමට ගෙදරින් පිටත් වනවිට බොහෝ සෙයින් ප්‍රමාද වූ නිසා මමත් මගේ යහලුවාත් ටැක්සියකට නැගුනේ ඉක්මනින් ඒ ස්ථානයට ලඟාවීමටය.

කරුමයක මහත.ධර්ම ශාලාව පිරී ඉතිරී ගොසිනි.ඇතුලට රිංගනු තියා ඉඳිකටුවක් ගැසීමට පවා ඉඩ නැත.කොතරම් සීතල වුවත් බොහේ අය ශාලාව මිදුලේ වාඩිවී බලා සිටිති.

යාන්තමට පංසිල් සමාදම් කරවන අපේ හාමුදුරුවන්ගේ හඬ හැරෙන්නට වෙන කිසිම හඬක් නොඇසෙන තරම්ය.

"යකෝ මෙල්බන්වල මෙච්චට බෞද්ධයො ඉනන්වද බං."

ඒ මම මේ ගතකල අවුරුදු පහටම ලාංකිකයින් වැඩිම පිරිසක් දුටු පළමු අවස්තාවයි.

ටික වේලාවක් බලාසිටියත් ශාලාවෙන් පිටතට උන්වහන්සේගේ හඬ ඇසෙන නොඇසෙන තරම්විය.

සීතලද ඉතා තදවූ බැවින්,බණ ඇසීමට පැමින ආපසු හැරීයන සුදු පිරුවට පෝලිමට අපිද එකතු වුයේ ඉතා කනගාටුවෙනි.

"මචං බණ අහන්නත් පින තියෙන්න ඕනෙ.ලඟටම ඇවිත් හැරිල යන්න උනේ අපි මෙච්චරටම පවු කරලද බං?"

ඒ මගේ යාලුවාගෙන් මට ලැබුනු ප්‍රතිචාරය විය.

ප.ලි
අපේ හාමුදුරුවනේ! මම තාමත් ගේම ඇතැරල නෑ.
මට අවසරේ ලැබුනොත්.........

මිනුරි!

2011-10-22T00:25:00.000+11:00

මිනුරි!
මම උඹේ ආදරේට
අඬල අඬල
උඹට කිරි එරෙන කොට
කෝච්චිය ගිහින්

ඊශා

2011-10-20T15:01:00.000+11:00

ඊශා
ඔයාට මතකද?

අපේ පළමු හමුවීම,

වෙනදා වගේම

තට්ට තනියම

මමයි මගෙ කැමරාවයි

ඔයාගෙ ඇස්වලට

වශී උනා.

අපි ආදරය කලා

කාටත් හොරෙන්.

එදත් අද වගේම
හඳ පායල

යාරා ගඟට උඩින්

ඔයාට පේනවද?
මම ඇඟිල්ල දිගුකලා හඳට

ඇය තාමත් මගෙ
ඇඟිල්ල දිහා බලාගෙන?

පිටිදූවේ හාමුදුරුවෝ සකෘධාගාමි වීම සහ ඉල්ලගෙන පවු පුරවා ගැනීම

2011-10-19T23:13:00.000+11:00

පසුගිය දින කිහිපයේ ලංකාවෙ වෙබ් අඩවි පුරා උණු කැවුම් සේ අලවි වුන එක් දැන්වීමක් වුයේ, පිටිදූවේ සිරිධම්ම හාමුදුරුවො සෝවාන් වී ඇති බව හා උන්වහන්සේ සිය නම පවා වෙනස් කර ඇති බවයි.

මේ ලියන්නට යන්නේ ඒ පිළිඹඳ විවේචනයක් නොවන වග මුලින්ම කිවිය යුතුය.

සිරිධම්ම හාමුදුරුවෝ යනු එදා සිට ඉතා තාර්කික ලෙස බුදු බණ කියා දුන්,ලංකාවේ සිටින අතලොස්සක් ධර්ම දේශක ස්වාමීන් වහන්සේලාගෙන් එක අයෙකි.මා දන්නා ලෙස උපාධිය තෙක් අධ්‍යාපනය හදාරා පසුව මහන දම් පිරීමට ගිහි ගෙයින් නික්මුන අයෙකි.අනෙක් දේශක ස්වාමීන් වහන්සේලාගෙන් වෙනස්ව ඉතා සුවිශේෂ ආකාරයකට ධර්ම දේශනාකරන බුද්ධ පුත්‍රයෙකි.

ඉතා වැදගත්ම කරුන වන්නේ,උන්වහන්සේ සෝවාන් මාර්ගයත්,ඵලයත් පසුකර සකෘධාගාමී අවස්තාවට පත් වුයේනම්,නිවන් මාර්ගයේ අඩක් ගමන් කල උතුමෙකු අප අතර සිටින බව ට එය ඉතාම හොඳ සාක්ශියක් වන බැවිනි.තවද, ලංකාවේත් අනෙක් රටවලත් බාවනා කුටි වලට වී,බාවනානුයෝගීව මීටත් වඩා එහා මාර්ග ඵල ලබාගත් උතුමන් සිටියත් උන්වහන්සේලා සමාජයට පැමින ඒ බව නොකියන අවදියක, පිටිදූවේ හාමුදුරුවො ඒබව පැවසීම පවා ලාංකික අප ලද පිනක් ලෙස සැලකිය හැක.

මේ කතාව අසා බොහෝ දෙනා එය හිස මුදුනින් පිළිගන්නවා වෙනුවට උන්වහන්සේට කට කතා හැදීම ආරම්භ කලෝය.බුදු හාමුදුරුවන්ටත් කට කතා හැදුවා නම් අද වැනි කාලයක උන්වහන්සේ ගැන කවරනම් කතාද?

අවසාන වශයෙන් එක් ඉල්ලිමක් කිරීමට ඇත.ඔබ හා මම මීට පෙර නිවන් මගේ අඩක් ගමන්කල හෝ එයට ලඟාවු හෝ උතිමෙකු දැක නැත.ඉතින් එය සනාත කර ගැනීමට හැකි එකම ආකාරය වන්නේ උන්වහන්සේගේ ධර්මදේශනා වලට සවන්දීමෙන් පමනි.කෙසේ වෙතත්,ඔය කතා බොරු යැයි කියා,චීවර ධාරියෙකුට නින්දා කිරීමෙන් පවු පුරවා ගැනීම හෝ සකෘධාගාමී උතුමෙකුට එසේ කියා කල්ප ගනනක් අපායේ කරක්ගැසීමට වාසනාව උදා කර නොගන්නාලෙස ඉලා සිටිමි.

මට නැති හඳ

2011-10-15T23:59:00.000+11:00

තරු වටකර හිනැහෙන නුඹ හිත පිරෙන්න දකින්න
බෝ මලුවේ ඇවිද ඇවිද සිල් සුවඳින් තෙමෙන්න
සුදු වැලි මත වාඩිවෙලා බණ පදයක් අහන්න
මට බෑ හඳ උඹට බැරිද පෝයට මෙහෙ වඩින්න

නදීක මට පිස්සු

2011-10-13T18:34:00.000+11:00

උඹේ ගිටාරයෙ රහට ලොල් වෙලා
නැගුව තනු අතර ළොවම පැටලිලා
නදීක උඹ කළ මේ මහ පාපෙට
උඹේ ගිටාරය හතරට පැලියං

අමතක වුන උපන් දිනය,කලගුණ සැලකීම සහ අහම්බෙන් කැපූ කේක්

2011-10-12T23:44:00.000+11:00

ගිය සිකුරාද දවස,මෙලෝ මීටරයක් නැතුව ඉන්න කොට හරියටම රෑ දොලහ වෙනකොට අපේ අම්ම කෝල් කලා.
"පුතේ අද උඹේ උපන්දිනේ නේ,උඹට බුදුසරණයි!"

එතකොට තමයි ක්ලික් උනේ යකෝ අද මගෙ ජන්ම දිනේ නෙ කියල.ඉස්සර නම් ඉතින් සුබ පැතුම් ගලාගෙන එනව,හැබැයි දැන් ඒ සුබ පතපු කටවල් වලින්ම මට ශාප කරනවත් ඇති.
මටත් අමතක වුන උපන් දිනේ,හදපු වඩපු අම්මට අමතක වෙන්නෙ නැනෙ.ඒ ඉතින් අම්මලගෙ ආදරේ හැටි.ඒත් අම්මගෙ සුබ පැතුම හැරෙන්න මම වෙන කිසිම දෙයක් බලාපොරොත්තු වුනෙ නෑ.

මුලු දවසම කිචන් එකේ ගිනි රස්නෙට අහුවෙලා ඇවිත් වොශ් එකක් දාල ඇඳට වැටුන ගමන් බෙල්ල කැපුව වගේ නින්ද යනව.උදේ වෙනකොට ගල් රෝලට අහුවුනා වගේ මුලු ඇඟම රිදෙනව.ඕව මේව අස්සේ උදේම නැගිටල පුරුදු විදියට මේල් චෙක් කලා,

මෙච්චර කාලෙකට කවුරුත් "හැපි බර්ත් ඩේ!" කිවුවට හිතට දැනුනේ නැති හැගීමක් දැනෙන ඊමේල් එකක්,ඔන්න ඒක ඔය පොස්ට් එකේ යට ඇති.

එදා වැඩට ගියා,කවදාවත් නැතුව මාව වෙන තැනකටත් වැඩට දාල.ෆන්ශන් එකක් ලු ,කරන්න කවුරුත් නෑලු,දැන් පලයන්කො කුස්සි දෙකකටම.

ඔය සෙල්ලම් ඔක්කොම ඉවර වෙලා ගෙදර එනකොට රෑ දහයත් පැනල.ගෙදරට ගොඩ වෙන්න හම්බවුනේ නෑ,මම වගේම ටිකක් මොලේ අවුල්වෙච්ච් මගෙ යාලුවෙක් කතා කරනව,

"අඩො කස්ස!,මොකද වෙන්න?

"මම ගෙදර ආව විතරයි බන්."

"වරෙන් අපේ ගෙදර අද පොඩි සීන් එකක්,එදා රංගයගේ බර්ත් ඩේ එක ගන්න බැරි වුනානේ අපි අද ඒක ගන්නව,මම එන්නං උඹව පික් කරන්න."

"හ්ම්... එල,එල වරෙන්."

මම නොකිය ඉන්නත් හදල, මගදි කාර් එකේ යනගමන් කිවුව,

"අද මගේත් බර්ත් ඩේ එක බං"

"නෑ! පලයන් යන්න බොරු නැතුව"

"නෑ බං සිරා."

"යකෝ උඹ නිකමවටවත් කියන්න එපා."

"නෑ බං, මට ඕවගෙ කිසි ගානක් නෑ"

අන්තිමට රංගයයි මායි දෙන්නම එක කේක් එක ශෙයා කලා.හොඳ දෙයක් කලොත් කොයි වෙලේ හරි ඒකෙ රිටන් එකත් ලැබෙනව කියල මට එදා හොඳට තේරුනා.

මගේ ආදරය

2011-10-07T22:21:00.000+11:00

රිදෙන බව දැන දැනත්
හැමදාම පාරන
සුව නොවෙන තුවාලෙකි
මගේ ආදරය

"ස්වර්ගයේදී ඔබ හමුවන පුද්ගලයින් පස්දෙනා" අවසානය-තුන්වන කොටස

2011-10-05T20:29:00.000+11:00

~ එඩී ගේරැකියාව වුයේ සතුටු උයනෙහි වු උපකරණ අළුත් වැඩියාවයි.හරියටම කීවොත් ඒවා අන්ත්‍රායකින්තොරව පවත්වාගෙන යෑමයි.හැම සැන්දෑවකම ඔහු උපකරණපරීක්ශාකිරීම සඳහා සතුටූ උයන පුරා ඇවිද යන්නේය.කැඩුනු වෙදිකා,ලිහිළ් වුනු ඇන වැනි දෑ ගැන විපරමින් පසුවන ඔහු නිතර නතරවී දිලිසෙන ඇස්වලින් උපකරණදෙස බලමින් ඒවාපරීක්ශා කරන විට ඔහු පසුකර යන්නන් සිතන්නේ කුමක් නම් හෝ දෙයක් සිදුවී ඇත්ද යන්නයි.නමුත් ඔහු ඒ කිසිවක් මායිම් නොකර උපකරණවලටකන්දීගෙන සිටි.

මියයෑමට විනාඩි පනහකට පෙර, පුරුදු පරිදි ඔහු,අවසාන වතාවට උපකරණ පරීක්ශාව සඳහා යාමට පිටත් විය.

තරමක් වයස්ගතවූ යුවලක් පසුකරන යන ඔහු,

"ෆෝක්ස්"යැයි ආචාර කලේ ඔහුගේ හිස්වැසුමද මදක් අල්ලමිනි.

ඔවුන්ද ඉතාආචාරශීලී ලෙස අත වැනුවෝය.සතුටු උයනට පැමිනෙන්නන් ගෙන් අඩුම තරමින් නිතරම පාහේ පැමිනෙන කෙනෙක් හෝ එඩීව හොඳින් හඳුනති.ග්‍රිශ්මසෘතුවෙන් සෘතුවට ඔවුන් එඩීව දුටුවෝය.ඔහුගේ රාජකාරී ඇඳුමේ පපු ප්‍රදෙශයේ"නඩත්තුකරුවා" යන ලාංජනයට උඩින් "එඩී" නමින් පැලැස්තරයක් අලවාතිබුනි.නොයෙක් වේලාවට ඔවුන්

හලෝ එඩීනඩත්තුකරුවා!

යනුවෙන්ඇමතුවත් ඔහු එය හාස්‍ය ඇතිකරන්නක් යැයි කිසි දිනකවත් නොසිතුවේය.

~ අද එඩීගෙඅසූපස්වෙනි උපන්දිනයයි.පසුගිය සතියේ එඩීගෙ වෛද්‍ය වරයා පැවසුවේ ඔහුට"ශින්ගල්ස්" වැලදී ඇති බවය.නමුත් එය කුමන වර්ගයක රෝගයක් දැයි වත් ඔහු නොදැනසිටියේය.බොහෝ කාලයකට පෙර ඔහු මෙරිගෝ රවුමෙ සිටි අශ්වයින් දෙදෙනෙකු එසවීමට තරම්ශක්ති වන්තයෙක් විය

ඔබයි මමයි ,අපේ මතකයි

2011-09-30T01:39:00.000+10:00

ආදර මල් වත්තක
රෝස පඳුරක ඉත්තක
ගිලිහුන හීන රොත්තක
මතක විතරක් ඔහේ පැත්තක

අඟුරු නොකා වතුර නොබී මෙල්බන් යන යකඩ යකා

2011-09-28T01:23:00.002+10:00

කවුරු හරි හිතන්න පුලුවන් කවදාවත් නැතුව මොකද එකපාරටම කෝච්චියක් ගැන කියන්න ගත්තෙ කියල.ඒත් මේ පොඩි සටහන වික්ටොරියා ප්‍රාන්තයෙ දුම්රිය සේවය ගැන.
මෙහෙම සටහනක් ලියන්න ප්‍රධානම හේතුව , තාමත් සියයට අනූවකටත් වඩා සුද්ද හදල දීල ගිය පරන රේල් පාරවල් වල දුවන අපේ දුම්රිය සේවය ගැන හිතුනම ඇතිවෙන දුකත් එක්ක ,කවද හරි අපේ රටේ අයටත් මෙහෙ වගේ සැප පහසු දුම්රියකින් ගමන් යන්න පුලුවන් වේවා කියන ප්‍රාර්තනාවත් එක්ක මෙහෙම ලියන්න හිතුන.

පොඩ්ඩක් ඉතිහාසයට ගිහිල්ල බැලුවොත්, විටෝරියා ප්‍රාන්තයෙ මුල් කාලෙ දුම්රිය දාවනය පෞද්ගලික ආයතන මගින් කරගෙන ගිහින් තිබුනත් ඒවගෙ තිබුන අඩු පාඩු හින්ද "වික්ටෝරියන් රෙල්වේ"කියල ආයතනයක් යටතේ 1859 කාලෙදි දුම්රිය ගමනාගමනය ආරම්භ වෙලා තියනව.


ඕක්ලී ප්‍රදේශය පසුකරන දුම්රික්-1963

1980 මුල් භාගය වෙනකොට මෙල්බන් නගරය යටින් ඉදිකල දුම්රිය උමං මාර්ග පද්දතියක් දක්වා වික්ටෝරියානු දුම්රිය සේවය දියුණු වෙලා තියනව.

දුම්රිය උමං පද්ධතියේ දර්ශණයක


දුම්රිය උමං පද්ධතියේ දර්ශණයක

මේ කාල වකවානුවේ දිම, ලී වලින් හදපු දුම්රිය මැදිරි ඉවත් කරල අලුතින් වායුසමනය කරන ලද දුම්රිය මැදිරි හදුන්වා දීල තියනව.1990 වෙනකොට දුම්රිය ගාඩ්වරු ඉවත් වෙලා එක් දුම්රිය දාවකයෙක් පමනක් සහිතව දුම්රිය දාවනයවීම ආරම්භ වෙලා තියනව.
දුම්රිය සේවාව පෞද්ගලිකරණය වීම 1990 වෙදි ආරම්හ වීමත් සමග, සේවාව පුළුල් කරමින් 1997 වෙනකොට "වී ලයින්"(Vline) කියල දිගු දුර දුම්රිය සේවාවකුත් ආරම්භ වෙලා තියනව.

සදන් ක්‍රොස් දුම්රිය ස්ථානයේ ඇති Vline දුම්රිය

ඊට පස්සෙ, 1999 වෙනකොට "රේල් අමෙරිකා" නමැති ආයතනය යටතට පත්වුන දුම්රිය සේවය 2000 වර්ශය වෙනකොට "නැශනල් එක්ස්ප්‍රස්" ආයතනය යටතට පත්වෙලා තියනව.මේ කාල වකවානුවෙදි ම තමා "කොනෙක්ස්" සේවයත් ආරම්භවෙලා තියෙන්න(මම මෙහෙට ආපුම කාලෙ ගියේ කොනෙක්ස් කොච්චිවල )


කොනෙක්ස් දුම්රියක්

2009 වර්ශයෙ මැද කාලෙ වෙනකොට "කෝනෙක්ස්" නම වෙනස් වෙලා ඒක "මෙට්‍රො" නමට මාරුවුනා.දැන් තියෙන්නෙ මෙට්‍රො කෝච්චි.මේ හැම දුම්රියක්ම විදුලි බලයෙන් දාවනය වෙන බව අමතක කරන්න එපා.

මෙට්‍රො දුම්රියක්

කවද හරි දවසක මගේ පුංචි රටේ අයටත් මේ වගෙ කොච්චියකින් ගමන් යන්න එන්න ලැබෙවා කියල ප්‍රාර්ථනා කරනව.

ප.ලි
හැබැයි හුලං වැදි වැදි,පැද්දි පැද්දි යන ලංකාවෙ කෝච්චියක් තරම් මෙහේ ඒවගෙ කිසිම ආතල් එකක් නැ.


මේවගේ පිස්සු බූතයො ඉන්නව මේ රටවලත්, මොකද උන්ට අපිට වගෙ කෝච්චියේ යනකොට හුලං වදින්නේ නැ

මූලාශ්‍ර
විකි පීඩියා සහ වික්ටොරියා රේල්වේ වෙබ් අඩවි

සංවේගයෙන් දැනුම්දීමයි!

2011-09-18T23:32:00.005+10:00

හරියටම අද වගේ දවසක, 2006 බිනර මාසේ 18 වෙනිද, ඉරිද දවසක,මවු උණුහුමෙන් මිදිල,පිය සෙනෙහසින් මිදිල,සහෝදරය,සහොදරිය,යාලුවො හැමෝම දාල,ඒ ඔක්කොම පැත්තකින් තිබ්බත්,ඉපදිච්චිච,හැදිච්ච වැඩිච්ච රට දාල මහ මුහුදින් එහාට යන්න වෙලා හරියටම අදට වසර පහයි.

ජීවිතේ කියන්නේ මොකක්ද කියල අඳුරගන්න,දුක සතුට අඳුරගන්න,මිනිස්සුන් ව,මිනිසත් කම වගෙම නොමිනිසුන් ව අඳුරගන්න,ඒ වගේම ආදරය,විරහව මෙ ඔක්කොම තනියම විදගන්න සිද්දවුනේ මෙ රටෙදි තනියම.

රැ එලිවෙනකම් සුපර්මාකට් පිරිසිදු කරපු,වැසිකිළි හෝදපු,කුනු බ්ක්කි සුද්දකරපු, අඩු පඩියට බර ඇදපු අතීතයට වගේම අමාරුවෙන් ඉගෙන ගත්තු ගවි ගනන් පයින් ගාටපු,අතේ සත පහක් නැතුව බඩගින්නට වේලක් විතරක් රොටි කාපු අතීතයටත්,

මහ මෙරක් වගේ ආදරය විඳපු,ආදරය කරපු,කැපවීම් කරපු මගෙ ආදරයටත්, තනියම අඬපු,තනියම බැනුම් අහපු,තනියම විදගත්තු මගේ විරහවටත්,

අද ලඟ නැතත් හිත ලඟ ඇති මගෙ ප්‍රේමයටත්,

බර එසවීමෙන් උරුම වුනු කොන්දෙ අමාරුවටත්,කටිලේජ ගෙවීවෙන් උරුම වුනු අතේ අමරුවටත්, කුස්සියෙන් උරුම වුනු පිලිස්සුම් තුවාල වලට සහ කැපීම වලටත්,

කඳුලට,සුසුමට,සතුටට හැමදාම මා ලඟ ඉන්න මගේ ගිටාරයටත්,

මිනිසත් කම පෙන්නපූ මගෙම යාලුවන්ටත්,එවගෙම නොමිනිස්කම් පෙන්නපු මගෙ යාලුවන්ටත්,

"ප්‍රිය විප්පයොගෝ දුක්කෝ" කියපු, වැටෙන වැටෙන හැම වතාවෙම මට නැගිටිනින්න අතදෙන නිර්මල බුදුදහමටත්,

දිවා රෑ මා වෙනුවෙන් වැලපෙන අම්මාටත් තාත්තාටත්,අයියේ කියන මල්ලීටත් නංගීටත්,සුදු මහත්තයෝ කියපු ආදර වන්තියටත්,ගෙවීගිය අතීතයටත්,දුක් විදින වර්ථමානයට හා නොදන්න අනාගතයටත්,

මේ සටහන තුටු පඬුරක්ම වෙවා!

ඔබ නොදන්න, මුල මැද හා අග.

2011-09-16T22:28:00.001+10:00

මුල

ඔබත් එක්ක තුරුළු වෙලා ඉර හැංගෙන හැන්දෑවක

ඈත නුවර වීදි පුරා පිනි වෑහෙන රාත්‍රියක

පාට පාට හීන පිරුනු අපට උරුම අපේ ලොවක

මතකද අපි අපේ වුනා දුර හිඳ ඉස්සර දවසක

මැද

ලා පැහැ දළු කොළ මැලවී පලා දුවන වසන්තයක

සැඩ හිරු ගිනිගෙන වියරුව ගත අළු කල ග්‍රීස්මයක

තනිකඩ වූ ප්‍රේම හීන තනියම ඉකිබිඳින විටක

මතකද නුඹ යන්න ගියා සීතල උදුවප් දවසක

අග

පර තෙර නැති ලොව කෙලවර ඈත එපිට නවාතැනක

දිවියට සිටි එකම පිහිට අමතක කල නිමේශයක

වියරුව සැඩ සුලඟ විලස ගිලිහුන රලු රුදු වදනක

මගෙ ආදර රුවල ගියා ඉගිලී ගෙන කුණාටුවක

"ස්වර්ගයේදී ඔබ හමුවන පුද්ගලයින් පස්දෙනා" අවසානය-දෙවන කොටස

2011-09-14T20:34:00.000+10:00

මැරෙන මොහොත වෙනකොට එඩී,කුඩා ගෙලක් හා බැරලයක් වැනි පපුවක්,ඝන යටි බාහු හා බොඳවී ගිය හමුදා පච්චයක් දකුණු උරහිසේ කොටල තිබුනු සුදු කෙස් ඇති තරබාරු මහල්ලෙක්.ඔහුට තිබුනෙ යුද්ධයෙන් තුවාල වුන වම් දණහිසක් සහිත ආතරයිටිස් රෝගයට ගොදුරු වුනු,නහර පැදුන කේන්දෑරි පාද යුගලක්. ඔහු හිතන තරමට වඩා වැඩි අභිමානයක් එකතුකල මදක් නෙරාගිය යටි හනුවක් හා කම්මුල් වල වැඩුනු සුදු පැහැයට හැරුනු රැවුලක් සහිත ඉර අවුවට ගොරෝසු වුන පළල් මුහුණක් ඔහු සතුවිය. බඳපටියට සවිකල ඔහුගේ යතුරු කැරැල්ල වගේම ඔහු එක සිගරැට්ටුවක් වම් කන පිටුපස තබාගෙන සිටියේය.රබර් අඩි සහිත සපත්තු සහ හන හිස්වැසුමක් පැලඳ සිටි කම්කරුවෙකු වු ඔහු ඇඳ සිටි අළු දුඹුරු පැහැ නිල ඇඳුම ඔහුට කම්කරුවෙකුගෙම මුහුණුවරක් ගෙනාවේය.

"ස්වර්ගයේදී ඔබ හමුවන පුද්ගලයින් පස්දෙනා" අවසානය-පළමුවන කොටස

2011-09-14T00:02:00.002+10:00

දහවල් කාලෙ මිය යන “එඩී” නැමැති පුත්ගලය පිළිබඳව ලියවුන මේ කතාව ආරම්භ වෙන්නෙ අවසානයෙන්.කතාවක් අවසානයෙන් පටන්ගැනීම සමහරවිට අමුතුයි වගේ පේන්න පුලුවන් ඒත් හැම අවසානයක්ම තවත් ආරම්භයක්.දැනට අපි ඒක හරියටම දන්නේ නෑ.

හැම කෙනෙක්ගෙම වගේ එඩීගෙ ජීවිතෙ අවසාන හෝරාව ගතවුනේ "ග්‍රේට් ග්රේ" මුහුද ළග, වෙරළෙ ඉඳල මුහුද දිහාවට විහිදිලා ගිය වේදිකාවක් උඩ ඉදිවෙච්ච "රූබි" කියන සතුටු උයනෙදි.ඇවිදගෙන යන්න පුලුවන් ලී පාළම,කතුරු ඔංචිල්ලාව, රෝලකෝස්ටරය ,එක එක පැණිරස කැම තියන කඩ සාප්පු වගේම කට ඇරගෙන ඉන්න විකට මූණු වලට වතුර විදින්න පුලුවන්, හොඳට හෙවිලි කරපු විනේද ජනක ස්ථාන වගේ සමාන්‍යයෙන් සතුටු උයනක තිබිය යුතු හැමදෙයක්ම අඩුවක් නැතුව මේ විනෝද උයනෙත් තිබුන. ඒ වගෙම “ෆ්‍රෙඩීස් ෆ්රී ෆෝල්” කියල ඉතා විශාලෙට හදපු අලුත්ම ක්‍රීඩාවකුත් තිබුන.මෙතැන තමයි ප්‍රාන්තයෙ හැම පත්තරේකම වගේ පලවෙන හදිසි අනතුරක් වෙච්ච එඩීගෙ මරණය සිද්ධවෙන ස්ථානය.

ලස්සන සිංදුවක්...බෙදාගන්න හිතුන

2011-09-02T08:36:00.001+10:00

අප හමු වූවත් නොවුනත් කාලය ගතවී යනවා
අප හමු වූවත් නොවුනත් ලොව එක සේ පවතිනවා

ලොව මල් පිබිදේන්න යලි පරවෙනට නම්
අප හදවත් එක් වන්නෙත් වෙන්වන්නට නම් යලි වෙන්වන්නට නම්

පෙරුම් පුරා හමුවන්නෙත් දිගු කලෙකින් නම්
හමුවූවත් යලි සැනෙකින් වෙන්වීයයි නම් අප යලි තනිවෙයි නම්

නුඹේ ආදරේ

2011-08-18T20:39:00.002+10:00

එදා කඳුලින් බරිත වු නෙත

මෙදා සැහැසිව නපුරු වී ඇත

අනේ නුඹගේ ආදරේ තෙත

නොදැන සිටියෙමි ලෝකයේ වත

කාලෙකට අපිට ආදරේ කරන,වේදනාවකදි කඳුළු උනන ඇස්වලි ම, තවත් කාලෙකට පස්සේ ඒ වගේම වේදනාවකදි, මහා නපුරු විදිහට ආ පස්සට වෛර කරන්න,හොඳ වැඩේ කියන්න පුළුවන් වෙන එක ආදරේ වැරැද්දක් ද? නැත්තම් ඇස්වල වැරැද්දක් ද?

හම්බන්තොටත් පැලවෙනවා ගෝව ගස

2011-08-11T23:14:00.000+10:00

අද කාලේ මිනිස්සු ගැන හිතන කොට නිකමට ලියවුනා.

කලකට රස වෙනවා තව කලක වස

හම්බන්තොටත් පැලවෙනවා ගෝව ගස

අළු යට ගිනි තියන් සඟවන මූණු රැස

දීග තුලත් යයි සල්ලං ගෑණු යස